 Bir Bebeğin Elleri
bir bebeğin elleri...
"Bebeği sürekli seyret."demişti bir bilge, "Onda, hiçbir kitapta bulamayacağın gerçeği göreceksin."
Bebeklerin ellerinde en derin acılarımızı dindiren bir şey var.
Hani şairin, ’ellerin ellerin ve parmakların/bir nar çiçeğini eziyor
gibi/ellerinden belli olur bir kadın/denizin dibinde geziyor gibi’ dediği
türden bir şey.
En masum, en saf heyecanların dansını seyrettim bebeklerin ellerinde.
Yeni bir göğe yeni bir bulut çiziyorlar bazen.
Bazen bir reyhan kokusu estiriyorlar
Bir deniz gibi tüm sınırları ortadan kaldırıyorlar kimi zaman.
Dokunmanın değerini, ürkekliğin tadını duyuruyorlar.
En çok da ellerin tıpkı gözler gibi nesnelerin iç yüzünü seyreden
kabiliyetini gösteriyorlar bize.
Bebeklerin ellerinde, dünyanın en esrarlı yolculuğu akıyor.
Dünyanın en bereketli suları fışkırıyor.
En dönülmez gidişlerle en özlenen gelişler aynı anda oluyor.
Bebeğin elleri bize, uzak dileklerin ne kadar yakın olduğunu anlatıyor.
Dokunuyor ve onulmaz yaralarımızın tümünü iyileştiriyor.
Acılarımız diniyor ve bir gül aydınlığı açılıyor körleşmiş zihnimize.
Dimağımız kamaşıyor bebeklerin ellerine baktıkça.
En karmaşık soruların soru olmaktan çıkışını seyrediyoruz keyifle.
Keyifli bir keder sarhoşluğuyla kendimizden geçiyoruz bebeklerin ellerinde.
Uzanıp tutuveriyorlar bizi uçurumlardan.
İçimizi açıyorlar ve açıldıkça kapanan, kapandıkça genişleyen bir içimiz
olduğunu fark ettiriyorlar bizlere.
Bebeklerin elleri hiç bitmeyen bir ninni söyler gibi açılıp kapanıyor.
Açıldıkça cennet kokusu, kapandıkça cehennem korkusu salıyor ruhumuza.
Ruhumuz kadar sonsuz bebeklerin ellerinin duası.
Ruhumuz kadar mustarip.
|