Alıntı:
|
Lafızcı, şekilci ve taklitçi bir şekilde sünnet ve hadise yaklaşmamız bizi Resulün “hayata çağıran” mesajından uzaklaştıran bir unsurdur diye düşünüyoruz. Resulün yapıp söylediklerini “anlama”dan lafızlarına takılıp kalma sünneti yaşamak demek değildir. “Anlama”dan hayatına bakıp örnekler çıkarmak, olsa olsa aşırı sevmenin sonucu olan duygusallıktan öteye geçmeyen bir durumdur.
|
Ama sonuçta bunun da bir hikmeti var. En basitinde yemeğe tuz ile başlamak sünnettir. Bizlerin bunu "Peygamberimiz yemeğe böyle başlar böyle bitirirmiş" deyip uygulamamız da taklitçiliğe girer. Ama yemeğin tuzla başlanııp tuzla bitirilmesinin insan vücuduna yararlı olduğu tıbben de biliniyor.
Tabii ki anlayarak uygulamak çok daha iyi ve gerekli ama taklitçilikte hafife alınamaz
