karakan

"Bu itibarla da diyebiliriz ki, şiirin esası 'kelâm-ı nefsî'ye dayanır ve kendi sesiyle terennüm edildiği yerde o, tamamen insanın gönlü ve duygularıdır; bundan dolayı, onun dışarıya vuruşu da farklı farklıdır. Bu dışarıya vuruş bazen dizi dizi sözler, bazen birkaç damla hikmet, bazen köpüren bir sevinç veya simsiyah bir keder, bazen bir demet aşk u şevk, bazen dolu-dizgin bir hamaset, bazen buruksu bir gurbet, bazen pür neşe bir vuslat, bazen de bunların birkaçını birden aksettiren çok renkli beyanlarla olabilir. Ne olursa olsun şiirde esas; mazmun, mânâ ve mefhumların önce insanın iç derinliklerinde buğu buğu buharlaşıp 'çiy' noktasına ulaşması, sonra da dupduru yağmur damlacıkları gibi sözcükler halinde sayfaların bağrına dökülmesidir. Aksine, insanın gönlünde doğup bulutlar gibi yükselerek semavîleşmeyen mazmun ve mefhumlardan meydana getirilmiş nazımlar şiir değil, yapmacık sözlerdir ve her biri birer iç 'çelişki' ifadesidir. Evet, vicdanın sesi olarak insanın ruhunda şekillenmeyen sesler, sözler, çok süslü ve san'atlı da olsalar, hattâ zahirî derinlikleriyle başları da döndürseler, yine kof sayılırlar."
---------------------------------------------------
Hayır şiiri sevmek zorunda değilsin .. Hayır şiir yazmak zorunda da değilsin kim söyledi bunları sana .. Maksat marifetin alkışlanmasıysa kalemi de atmalı bir köşeye .. yazma bırak istemez.. vacip değil.. farz hiç olmadı illa bir marifetin mi olcak sankim o zaman hasbi olalım her konuda .. yeterrrrrr
+ne diyosunnnnn