|
29-07-2007, 11:58
| #1 |
| Binbaşı Katılım Tarihi: Apr 2007 Yaş: 30
Mesajlar: 1,129
|  İnadına Yaşayacağım Seni ölesiye sevdim. Yaşadığım tarifsiz acılar bile seni bitirmeme yetmedi. Çok istedim ama başaramadım. Hiç bir savaştan galip çıkamadığım gibi bu savaşıda kaybettim. Ben seni yere göğe sığdıramazken sen kendini her geçen gün daha çok küçülttün. Beni karanlığa bırakıp gidiyor ve ben karanlıktan çıkana kadar elini uzatmıyordun. Ama gün ışığını gördüğüm an o karanlığınla tekrar ortaya çıkıyor, beni tekrar tekrar kara kuyulara itiyordun. Herşey içine doğar gibiydi. Beni yıkmaktan hiç vazgeçmemiştin. Her defasında bir kere daha bir kere daha...Düşmanlar esirlerine işkence yaparlardı ama sen sevdiğimdin. Beni yerden yere vurarak bitirdin. Sanki can çekişmemden haz alıyordun. Hiç vazgeçmedin, hiç bıkmadın. Benim seni sevmekten bıkmadığım gibi... Bildiğim kadarıyla sende beni seviyordun, iyiliklerinde vardı. Herşeye rağmen, yinede insanlığımı kaybetmemişim değil mi? Evet iyiliklerinde vardı. Ama bırak bende kalsınlar. Verdiğin acıların sonu yokken, iyiliklerin hafızamda alt alta dizilecek kadar az. Bırak bende kalsın. En kötü anında bile, gözlerindeki o masun ışıltıyı görebiliyordum. Senin göremediğin ama benim gördüğüm. Sen zaten göremezdin. Sorun da buydu zaten. Beni bugüne kadar ayakta tutanda o küçücük ışıktı. Çok nadir görünen ve bir anda kaybolan o ışık...  Hayallerimin yıkılmasına alışıktım ama gururumun asla!!! Sonunda onu da yaptın...Hikayenin sonumu ne olacak? Ne mi olacak? Yazmayacağım....Yarım kalan aşkım gibi bu hikayede yarım kalacak ve sonu içimde yaşayacak. Sen hiç solma, yıkılma olur mu? ya da bugünlerinin değerini bil, belki yarın bulamazsın.... Senin için değil, kendim için yaşayacağım... |
 |
 |
| Konu Araçları | |
| |
