|
04-12-2007, 16:58
| #1 |
| Forum Yöneticisi Katılım Tarihi: May 2007 Yaş: 26
Mesajlar: 8,367
|  Gelirsek, Allahaısmarladık! Ebruli bir Şeb-i Arus’ta doğmak semazenler gibi yağan karlar eşliğinde ve bütün renkleri içine döküp de hayat teknesinin sonunda, beyazı görmek; kağıdın ve musalla taşının üstünde. Kar tanecikleriyle başlayan yolun sonu yine kar yine umut yine hayat… Baharları sevdim; kar gibi açan çiçeklerine vuruldum belki. Belki de uyanışa, hayata… Nisan yağmurları kaç kere saçıma değmiştir, kaç kere sırılsıklam olmuşumdur hüzünden? Ihlamur ve sümbül kokularına karışırken gözlerim, anılarıma anı, rüyalarıma rüya sattım. Düşler kurdum çocukluğumdaki gibi mavi, gökyüzü kadar serin ve derin. Yazında bir buğday tarlasından devşirdim yüzümü. Çağlayanlarda yıkandı ruhum ve dünüm. Anlatamadığım, bağıramadığım sözcükleri biçtim bir pamuk tarlasından. Güneşin yalaz saçlarına dokundu ellerim ve üşüdüm, öyle üşüdüm ki konuşamadım, hep ağladım… Sustuğum kelimeler ayaz oldu ve ben doğdum… Ben bu ülkenin kışına vuruldum; belki de o kışı ısıtan Şems’e. Biliyordum ısınıyorsam, yakmalıydım kelimelerimi, yeşeriyorsam gömmeliydim… Yakarken veya gömülürken bir nun çektim ve yazdım: “Söylenmeyenleri yaşamak, yaşanmayanları söylemek isterdim. Gördüklerimden anlam çıkarmadan, bilmeden geleceği, taşımadan geçmişi yaşamak isterdim. Belki bir an sıyrılmak bildiklerimden, yeniden öğrenmek isterdim. Karışmak kalabalıklara, günlük telaşlara sahip olmak, yontulmadan azalmak isterdim… Sonra tövbe etmek yine de ıstırabını çekmek isterdim… Semazenler gibi görsem, yağan karları… Yine ağlar mıydım? Bir akşam vakti olduğunu, Şems’in hiç batmadığını bilsem yine de ağlar mıydım? Anneannemin papatya soluğu ellerini tutsam, bir düğün alayına katılsam, Pirim desem ben geldim siz göçerken, ben göçerken de beni almaya siz gelir misiniz desem, yine ağlar mıydım, Pirimin yüzünde tebessümden bir hale ile, gelirsek, Allahaısmarladık dese…” 709. düğün… Aralıkta Şems’le uğurlanan sevgili… Her kar tanesi, peşin sıra yükselen aşkın… Beni o kardan kundaklara sardılar Pirim… Yanım, yörem aşk oldu… Eridim; çünkü ben aşktım… Ben beyazdım sen de beyazdın Pirim, sen giderken; ben gelirken…. Doğmuştum, bir aşk güneşiyle güneş birlikte gurup ederken… Ben bir düğün alayına dahil olmuştum… Nasıl olsa beyazdım… Sonra büyüdüm, renklendi dünyam. Horoz şekerim oldu, uçurtmam bir de rüzgar gülüm… Ama ben hep meftundum beyaza... Hatırlarken o saflığı şöyle demeliydim: “Uçurtmanın peşinde bir çocuk... Yazın ve baharın kokularını yüzüne sürerek geçti tarladan ve hayatımdan. Menevişler içinde, kanatlarında alevlerle Zümrüd-ü Anka’nın doğduğu ülkeden ya da ırmaktan. Renkleri kirpiklerime gül, ebruli kanatları ellerime kül bırakarak... Bu çorak toprakların sonbaharını sevdim en çok. Yağmurlara hasret topraklarında ve yüreklerinde bir yaprak gibi kurumak ya da ertelemek sevinçleri bir başka bahara. Sarı sevdaların ve turuncu ümitlerin memleket-i hazanlarında, bir başka cümle kurdum ve konuşmadım. Bir cümle kurdum haykıramadığım kelimelerle ve fısıldadım ebruli kelebeğe. Her kelebeği bahar zannederim, yaz veya kış, güz sanırım. Ne çıkar, hepsinin ömrü kuruyana kadar bir yağmur damlası ya da eriyene kadar bir kar tanesi. Ama hep beyazlıktan doğar renkler ve renkler mahkumdur kara.” Yine bir düğün alayı beliriyor ufuktan. Belki beni almaya geliyor. Aşk kundağım eridi, rıza kefenim söküldü... Ama yine beklemekteyim… Sesler duyuyorum uzaklardan… Cümbüş cümbüş bir kervan… Ey sevgili! Zemheri yüreğimi ve gömülü kelimelerimi ısmarladım, belki gelirsin… |
 |
|
04-12-2007, 23:50
| #2 |
| Üye Değil
Mesajlar: n/a
| çok güzel cenabı allah hakkında ve hakkımızda hayırsını nasip etsin |
| |
|
05-12-2007, 15:01
| #3 | |
| Forum Yöneticisi Katılım Tarihi: May 2007 Yaş: 26
Mesajlar: 8,367
| Alıntı:
| |
| |
 |
| Konu Araçları | |
| |
