EshabiL

Gelişiyle, beni bana getiren sevgili..Beni kendime.

Akdenizde bir koyum sanki, sevda gemisini bekleyen..Seni bekleyen. Demirini atsan ve hiç bir zaman almasan,ayrılmasan..Almayacaks ındırda.Kıyılarım nefes alır ufukta göründüğün an ve ötelere, yaşadığın şehre kadar kök salmış koca çınarlarım dal verir, yeşillenir toprağıma ayak bastığın zaman. Hicranım yokluğunda yağan gözlerimin biriktirdiği göller kadar..Lakin güneş misali gözlerinden saçılan ışıkla buhar olurlar, uçarlar, bir özgür serçe hüviyetinde, hürriyedinde, senle beraber vuslata kanat çırparlar..Gel(melisin)!

Sarpkayalarım var..Dili,dişi,damağı kurumuş. Her med-cezirinde Akdenize,Marmaraya bir parçasını kaptıran, sahile dik ve bir okadar yani yüreğim kadar. Siyam karasıdır toprağım, gözlerin karası.. Bir sen gelince diner bu gönül sızısı ve kapanır yaylalarımda seyreyleyen ceylan yanlarımın yarası..Biliyorsun değil mi? Gel(melisin)!

Bir koy(um).. Gözleri kara lakin denize nazır. Ağlamaklı, bir okadarda fırtınaya hazır..

Asude bekleyişlerde deniz yıldızlarına yaslıdır başım, ellerim yunus olur.. Dalga dalga üzerime gelen hasretine inat, sana yüzen.. Ve gözlerim saka, rüzgarına karşı süzülen.. Saatim durur, endamı heybetle haybeme düşen hayalin harbiden, yokluğunda gece ile yaptığım harbime yürür. Yürürde, bir bakışı ile birde söz atışı gecenin tam kalbinden vurur. Efsun bir hale dönüşür, tenhalaşır alemim ve vakit daha bir SEN olur..

Gelişiyle, beni bana getiren sevgili..Beni kendime. Biliyorsun değil mi?
Gel(melisin)!.. Ölüm beni bulmadan.

Eshabil Zavrak