|
05-03-2008, 00:13
| #1 |
| Üye Değil
Mesajlar: n/a
|  Nisyan ... Gördüm... Gözlerindeki baharın, Hazana döndüğünü... İçindeki sevincin yerini, Hüznün kapladığını... Gönlündeki "Gülistan"ın solduğunu... Dostluğu sende buldum... Düşündüm... Sana ne olduğunu,peki bana ne oldu? Bize? İçimizdeki çocukta büyümüş,biz gibi... Keşke hiç büyümeseydik...Keşke... ... En çok neyi özledim biliyormusun? Senin o mütebessim gözlerini... Artık gözlerimizde bakmıyor, Eskisi gibi... Hiç birşey eskisi gibi değil, Ne Sen... Ne Ben... Ne gözlerin... Ne sözlerin... Ne de Yüreğin... Dışarıdan bakıldığında; Sakin,sessiz her zaman mütebessim olan biriydi... Ama Gözlerinden herşeyi okuyabiliyordum... Belki de; Yaşından büyük acılar çekiyordu, Kalbinin alamadığı, Beyninden taşan ve Gözyaşları ile dile gelen acılar... Gözyaşlarını dökerken bile gizlice Rabbine dua ediyordu; Belkide... Güler yüzlü kızın dertleri birikmiş,boğazında düğümlenmiş dile gelmiyordu. Ve yine gözyaşaları devreye giriyordu... Aslında konuşmak ona çok iyi gelirdi...ama Konuşamıyordu işte,ona bile mecali yoktu. Yalnız değildi... Bunu biliyordu.Her zaman sığınacağı vardı.Her zaman... Dertlerinin yanında birde,başkalarını çekiyordu. Yine pes etmiyor;Herşeye,herkese rağmen Rabbinin bildirdiklerini başkalarına anlatmaya çalışıyordu... Kimse dinlemiyordu..! Bunun içinde güzel gözlerinden yine yaşlar döküyordu... Ben de bakıp ağlıyordum... Belki de gerçek Dost oydu...Dostum oydu... |
 |
 |
| Konu Araçları | |
| |
