|
27-05-2008, 16:35
| #1 |
| Forum Yöneticisi Katılım Tarihi: May 2007 Yaş: 26
Mesajlar: 8,456
|  Sırr-ı Nûn Hikâyeleri-2- çoktan geçtim adımdan başka bir şey değilim artık aynalarımda.." Hilmi Yavuz Hem varlığım hem yokluğum,efendim; Hoş tezat!.. Bir el yordamıyla çabucak geçtim aynalarınızdan, bir nefeslik buğumuz bile takılıp kalmadı yüzeyinde. Ne tanık istedi aşk aynalardan ne temsili bir hikaye ama tek bir gölge de olmalıydı hani geçerken tek yansımalık bir çakımlık ışıktan arta kalan. Bu benim görüntüsüz bedensiz, lâkin bedelli ezberi edilmiş temsilim efendim. Tüllenmiş buğusuna parmak uçlarıyla yangının resmini suret olarak çizemiyorsa çölden alınıp pencere önüne konmuş çöl gülü, ağlasın boşluklarına o duvarlar o mekân. Ve boşluklarından yolup çıkaramıyorsa öyküsünü efendim, hangi yol yordam aklar siyahını gecenin. Muhtemelen aşk bize öğretilmişti!... Aşkın bittiği yerde çekilir mürekkebi kalemin, unutur yazgısında yazıyı ve yazma eylemini. Artık kır(m)ıştır bir el ucuyla ve buluşması engellenmiş ak sayfalarla. Oysa ne çok tarih düşülecek anlara imza atılmalıydı kapılar ardında diz çökmüş bir aşk müridinin rahle önünde fikrini yangınlara verişine. Sönmek üzre olan bir kandilin isi dağılırken etrâfa ve kara bir kâbus gibi çöküyordu gece dervişin omuzlarına. El etek çekmişti bir kere aşk, ya şimdi hangi noktanın üst üste gelişi anlatacaktı sızamayan sızısını sükutun sesin harfle şekillendiği durumlarda hangi susmaların eşiğinden geçilir kelimeler vadisindeki kayıp ülkelere�hayret sınırları ihlâl edilmiş bir kentin kapısına dayanacak bir sözcüğü oluşturacak bir kaç harfimiz bile de mi kalmamış bu sessizlik mezarlığında. Sen aşk! Böyle umarsız ardında varlığından daha büyük bir boşluk bırakmamış olsaydın bunca figâna ne gerek vardı.Gel gör ki çâresiz/iz ama hâlâ iklim/siz değil, ân'sız, anısız hiç değil ama ıpıssız. Yinede içimizin boşluklarına sesleniriz canhıraş bir geceden arta kalışla. İşte bu benim harfsiz mesnevim efendim.. İmdi; Karşımda duran altın bir yuvaya oturtulmuş sırrı ardına almış, özü kum silsilesinden gelen bir insi/câm. İster kristal olsun ister sıradan bir cam. Ama munis bir v/edâyla resmetsin zamândan düşmüş hikâyeyi. Elleriyle alıp koynuna sığınanların ters suretlerini düze çevirsin. Tersten yazılmış bir hikâyeyi yine hantallıktan ve beceriksizlikten uzak elleriyle okunmayan el yazısından münezzeh kılsın.. Ve sen ayna; Mekânın duvarlarını yalayan günün ilk ışıklarında, bağımlısı olduğu aynanın önünde öyküsünü diline dolamış hercâi bir çöl gülünün dilinin sınırlarını zorlama!.. Zamân denen mefhumun vazgeçilmez bileşeni olan aşkı sakın ola sınama ve çakılıp kalma gereksiz endişelerinle bahar tavırlı sevgililerin renksiz suretlerinin nakıştan sahte ahengine!.... ''Efendisi siz olanın ayna neyine..'' Usulca köklerinden sökülüp yine usulca fethedilen ülkelerin güle yataklık yapmış, loş odalarındaki pencere önünde çölün bağrını özleyen çöl gülü, yine usulca terk ederken misafiri olduğu kenti, usulen gözlerinden salıverdiği şebnemde sevdÂlı bir koku ve üstüne suretinin yorgun izdüşümünü nakşettiği paramparça bir ayna bıraktı. Gidişlerin de gelişler gibi öğretildiği yerde artık inanıyorum ki ; kesin aşk b/ize öğütlenip öğretilmişti efendim.. Şimdi susmanın yeri olduğunu bilir ve asil bir mührü vurur gibi dudaklarımıza susarız, bin parça aynada bin surette raksede dursun gölgeler. Zirâ kır(ıl)ıp yansıdığı ışığın hatrı var gölgesini sürükleyip götürdüğü suretinde bir çöl gülünün.. Neşe Yesilova |
 |
 |
| Konu Araçları | |
| |
