|
07-06-2007, 00:01
| #1 |
| Yarbay Katılım Tarihi: Jan 2007 Yaş: 20
Mesajlar: 4,659
|  O hiçbir zaman beni bırakmadı.. O HİÇBİR ZAMAN BENİ BIRAKMADI O bir kez bile bensiz olmayı düşünmedi. Annem bir kahramandır. KimberleyAnne Brand Yere yatmış, deli gibi tepiniyor ve boğazım acıyana kadar haykırıyordum çünkü koruyucu annem oyuncaklarımı toplamamı istemişti. “ Senden nefret ediyorum” dedim. Altı yaşındaydım ve neden bu kadar öfkeli olduğumu o zamanlar anlamıyordum. İki yaşımdan beri koruyucu ailelerle yaşıyordum. Asıl Annem beş kız kardeşime ve bana, ihtiyacımız olan bakımı sağlayamamıştı. Bize yardım edecek bir babamız ya da başka birisi olmadığı için her birimiz bir koruyucu ailenin yanına yerleştirilmiştik. Kendimi çok yalnız hissediyordum. Kafam da çok karışıktı. İnsanlara içimde duyduğum acıyı nasıl anlatacağımı bilemiyordum. Duygularımı ifade etmek için bildiğim tek yol öfke nöbetleriydi. Kötü davranışlarım yüzünden bu koruyucu annem de daha öncekiler gibi beni yetimhaneye geri gönderdi. Dünyada kimse beni sevmez diye düşünüyordum. Sonra Kate McCann ile karşılaştım. O zaman yedi yaşındaydım ve üçüncü koruyucu ailemle birlikte yaşıyordum. Koruyucu annem banan bekar olduğunu ve bir çocuk evlat edinmek istediğini söylediğinde beni beğenmez diye düşünmüştüm. Hiç kimsenin ömür boyu benimle birlikte yaşamak isteyeceğini hayal bile edemiyordum. O gün Kate beni gezdirdi. Birlikte çok iyi vakit geçirdik ama onu tekrar göreceğimi sanmıyordum. Birkaç gün sonra, bir sosyal çalışma uzmanı eve gelerek Kate’in beni evlat edinmek istediğini söyledi. Sonra da bana anne-baba yerine sadece anne ile birlikte yaşamak isteyip istemeyeceğimi sordu. “ Bütün isteğim beni sevecek birisi ” diye cevap verdim. Bir sonraki gün Kate tekrar geldi. Bana evlat edinme işlemlerinin sonuçlanmasının bir yıl süreceğini söyledi. Hem heyecanlıydım, hem de korkuyordum. Kate ve ben birer yabancıydık... Beni yakından tanıdığında fikrini değiştirip değiştirmeyeceğini bilemiyordum. Kate korkumu fark etti. “ İncindiğini biliyorum ” dedi ve bana sarıldı. “ Korktuğunu da biliyorum. Ama sana söz veriyorum seni hiçbir zaman geri göndermeyeceğim. Biz bir aile olduk artık. ” Gözlerinin yaşlarla dolu olduğunu gördüm ve şaşırdım. Sonra, onun da benim kadar yalnız olduğunun farkına vardım. “ Peki..... Anne ” dedim. Bir sonraki hafta yeni anneannemi, dedemi, teyzemi, dayımım ve kuzenlerimi tanıdım. Tanımadığım yabancıların sanki beni seviyormuş gibi bana sarılmalarını çok tuhaftı, ama hoştu. Annemin evine taşındığım zaman, hayatta ilk kez kendime ait bir odam oldu. Odamın güzel duvar kâğıtları, onlara uygun bir yatak örtüsü, antika bir tuvalet masası ve büyük bir dolabı vardı. Tüm elbiselerimi bir torba içinde getirmiştim. Annem “ Üzülme, sana hoşuna gidecek birçok giysi alacağım ” dedi. O gece kendimi güvende hissederek uyudum. O evden ayrılmak zorunda kalmamak için dua ettim. Annem benim için birçok güzel şey yaptı. Beni kiliseye götürdü. Beslemem için hayvan aldı ve bana binicilik ve piyano dersleri verdi. Her gün ban . beni sevdiğini söylüyordu. Ama benim içimdeki yaranın iyileşmesi için sevgi yeterli değildi. Onun benim hakkımda ne zaman fikrini değiştireceğini düşünüp duruyordum. “ Eğer kötü davranırsam, o da beni diğerleri gibi geri gönderir ” diye düşündüm. Bu yüzden, o beni incitmeden, ben onu incitmeye karar verdim. Küçük şeyler yüzünden kavgalar çıkardım, istediğim yapılmadığı zaman öfke nöbetleri geçirdim. Kapıları vurdum. Annem beni durdurmaya çalıştığı zaman , ona vurdum. O hiçbir zaman kontrolünü kaybetmedi. Banan sarıldı ve her şeye rağmen beni sevdiğini söyledi. Sinirlendiğim zaman beni trambolin üzerinde zıplatıyordu. Onun yanına taşındığım sıralar okulda çok başarısızdım. Annem ödev konusunda çok disiplinliydi. Bir gün ben televizyon izlerken geldi ve kapattı. “ Ödevini bitirdikten sonra izleyebilirsin ” dedi. Bu beni çok sinirlendirdi. Kitaplarımı sağa sola fırlatmaya başladım. “ senden nefret ediyorum ve artık burada yaşamak istemiyorum ” diye haykırdım. Bana eşyalarımı toplamamı önermesini bekliyordum. Yapmayınca, “ Beni geri göndermeyecek misin? ” diye sordum. “ Davranışlarını beğenmiyorum ama seni hiçbir zaman geri göndermeyeceğim. Biz bir aileyiz ve aileler birbirlerini asla bırakmazlar ” dedi. O zaman farkına vardım. Bu anne diğerlerinden farklıydı. Benden kurtulmayı düşünmüyordu. O beni gerçekten seviyordu. Bende onu sevdiğimi anladım. Ona sarıldım ve ağladım. 1985 yılında annem beni resmen evlat edindi ve bütün aile bir restorana giderek bunu kutladık. Birisine it olma duygusu çok hoştu ama yine de korkuyordum. Bir annenin beni sonsuza kadar sevmesi mümkün müydü? Öfke nöbetlerim hemen yok olmadı ama zaman geçtikçe seyrekleşti. Bugün 16 yaşındayım. Not ortalamam 3.4. Dagger’s Point adında bir atım, dört kedim, bir köpeğim, altı güvercinim ve arka bahçedeki kavuzda yaşayan bir kurbağam var. Ve ileride veteriner olmayı düşlüyorum. Annem ve ben birlikte vakit geçirmekten, alışverişe gitmekten ve ata binmekten çok hoşlanıyoruz. İnsanlar bize bibirimize ne kadar benzediğimizi söylediğinde gülümsüyoruz. Onun benim gerçek annem olmadığın kimse inanmıyor.şimdi daha önceleri tahmin bile edemeyeceğim kadar mutluyum. Büyüdüğüm zaman evlenip çocuklarım olsun istiyoru ama olmazsa, annemin yaptığı gibi evlât edineceğim. Ürkek ve yalnız bir çocuk seçip onu asla bırakmayacağım. Annem beni bırakmadığı için çok mutluyum. Sharon Whitley Woman’s World dergisinden alınmıştır. |
 |
 |
| Konu Araçları | |
| |
