|
06-02-2008, 13:37
| #1 |
| Üye Değil
Mesajlar: n/a
|  nefsim...  Nefsim, Nefsim İnsanın fiziksel varlığıdır nefsi. Görülen, hissedilen, yaşayan parçası, bu dünyaya nispetle kendisi. İhtiyaçlar, arzular, hırslar hep ondan kaynaklanır. Denilebilir ki, bütün tasavvuf, “Nefsini tanıyan Rabb’ini de tanımış olur” ilkesi üzerine kurulmuştur, nefsin tezkiyesini amaçlar. Emmâredir nefis, emreder. İsmetli bir nebinin dili ile, “kötülüğü emreder” o halde hiç kimse “nefisini temize çıkaramaz”. innen-nefse leemmâretun bis-sûi Şüphesiz ki nefs kötülüğü emreder Levvâmedir nefis, kınayıcıdır. Çoğu zaman kendini göremez de, benzerlerinin davranışını kınar. Kimi zaman da, yaptıklarına pişman olur, kendini kınar. velâ uqsimu bin-nefsil-levvâme Kasem olsun kendini çokça ayıplayan nefse Mülhemedir nefis, ona ilham edilir, iyilik ve kötülük, fucûr ve takvâ. Şems suresinin başındaki uzun bir dizi kasem, sözü bu ilhama getirir. venefsin vemâ sevvâhâ, feelhemehâ fucûrehâ vetaqvâhâ Nefse ve onu şekillendirene, Ona iyilik ve kötülük ilham edene Zekiyyedir nefis, ya da öyle olmalıdır. Bütün bu kasemler şu en önemli haberi iletmek içindir: qad eflaha men zekkâhâ Onu temizleyen kurtuldu Temizlenen nefis doygunluğa erişir, mutmainne olur. Fecr suresinin sonundaki mutluluğa ulaşır. yâ eyyetuhen-nefsul-mutmainne Ey mutmainne (doymuş) nefis irci’î ilâ rabbiki râdiyeten mardiyye O senden, sen de O’ndan hoşnut olarak Rabbine dön. Elmalılı’nın nefis konusundaki yorumu: “Hayır, kendini kınayıp duran nefse de yemin ederim.” Bu da aynı mânâda, “nefs-i levvâme” (kendini kınayan)’nin gerçekleşeceğine yemindir. Nefs-i levvâme, “kınayan nefis” demektir. Bu da ya başkasını çok çok kınayan nefis veya yaptığı günahların fenalığını anlayıp da kendini kınayan, pişman olan nefis demek olabilir. Daha çok bu ikinci mânâ yaygın ve bilinmektedir. Onun için nefisler nefs-i emmâre (insana kötülük yapmasını emreden nefis), nefs-i levvâme, nefs-i mutmainne (iyilikle kötülüğü ayırt eden, temizlenerek kişiyi Allah’a yaklaştıran nefis), nefs-i mülheme (ilham edilmiş nefis), nefs-i zekiyye (temizlenmiş nefis), nefs-i râdiye (razı olmuş nefis) ve nefs-i merdıyye (kendisinden razı olunmuş nefis) diye yedi mertebeye kadar sayılır ki, her biri terbiye ve nefsi kırma ile tarikat yolunda bir mertebedir. Yani kıyamet günü muhakkak olacak ve ona inanmak istemeyen kötü nefisler o gün kendisini çok kınayacak, dünyada yaptıkları gafletlere, günahlara çok pişman olacaklar, hatta her nefis kendini kınayacak, dünyada işlediği kusura pişman olacak, “daha iyi niye çalışmadım, daha güzel işler niçin yapmadım” diye pişmanlık duyacaktır. Bu surette “kendini kınayan nefs”e yemin, o gün gerçekleşecek olan kınamasındaki acılığın önemine ve büyüklüğüne dikkat çekmek için demek olur. “Allah’ım! Senden, Sana kavuşacağına inanan, Senin kazana razı olan ve Senin lütfettiğine kanaat eden bir nefs-i mutmainne istiyorum” |
 |
|
06-02-2008, 14:03
| #2 |
| Üye Değil
Mesajlar: n/a
| aminn.Rabbim nefsimizle bizi yalnız bırakmasın |
| |
 |
| Konu Araçları | |
| |
