elif balkan

Bir Taksi Yolculuğu...

Yirmi yıl önce geçimimi taksicilik yaparak kazanıyordum.
Bir keresinde,saatsabaha karşı 02.30'da bir yolcu alacaktım;
adrese vardığımda, girişkatındaki bir pencerede görülen tek ışığın dışında
bütün binakapkaranlıktı.Bu şartlar altında, çoğu taksi şoförü
bir iki sefer korna çalar, bir dakikabekler, sonra çeker giderdi.
Fakat ben, taşıma aracı olarak yalnızca taksiye bağlı pek çok fakir insanla
karşılaşmıştım. Eğer etrafta tehlike kokusu yoksa, her zaman kapıya
giderdim. Bu yolcu belki de benim yardımıma ihtiyaç duyacak biridir,
diye düşünürdümkendi kendime.Onun için kapıya gittim ve çaldım,
"Bir dakika", diye yanıt verdi zayıf,yaşlıca bir ses.
Yerde birşeyin sürükleyerek çekildiğini duyabiliyordum.
Uzun bir aradan sonra, kapı açıldı. Önümde 80'li yaşlarında,
ufak tefek birhanım duruyordu. Sanki 1940'ların filmlerinden çıkmışçasına,
emprime birelbise giymişti ve başına da ön tarafına tül tutturulmuş
yuvarlak bir şapkatakmıştı. Y anında küçük, plastikten bir valiz vardı.
Daire sanki içinde yıllardır hiçyaşanmamış gibi bir görünüme sahipti.
Bütün eşyalar çarşaflarla örtülüydü.Duvarlarda saat, süs eşyası ya da
tezgahın üzerinde kap-kaçak yoktu. Köşedeiçi fotoğraf ve
cam bardaklarla doldurulmuş bir karton kutu duruyordu.
Çantamı arabaya kadar taşır mıydınız?" dedi. Valizi arabaya götürdüm,
sonrakadına yardım etmek üzere döndüm. Koluma girdi ve yavaşça arabaya yürüdük.
Nezaketimden ötürü teşekkür edip duruyordu. "Bir şey değil", dedim ona.
"Benyalnızca anneme nasıl davranılmasını istiyorsam yolcularıma o şekilde
davranmaya gayret ediyorum."
"Ah, ne kadar iyi bir çocuksun sen," dedi. Arabaya bindiğimizde,
banaadresiverdi, sonra, "Şehrin içinden gitmemiz mümkün mü?" diye sordu.
Orası kestirme değil," diye cevap verdim hemen.
"Benim için fark etmez,"dedi. "Acelem yok. Güçsüzler yurduna gidiyorum."
Dikiz aynasından baktım. Gözleri parlıyordu. "Ailemden kimse kalmadı," diye
sözünü sürdürdü. "Doktor çok fazla zamanım kalmadığını söylüyor."
Yavaşça uzanıp taksimetreyi kapattım.
Ondan sonraki iki saat boyunca şehirde dolaştık. Bana bir zamanlar, hademe
olarak çalıştığı binayı gösterdi. Yeni evlendiklerinde kocasıylabirlikte oturdukları
mahallede gezindik. Arabayı, genç kızlığında dansagittiği bir zamanlar balo salonu olan
mobilya ambarının önünde durdurmamıistedi.
Arada bir belirli bir binanın veya bir köşenin önünden geçerken yavaşlamamı
rica edip, gözlerini karanlığa içine dikerek, hiç bir şey söylemeden öylece
oturup baktı.
Güneşin ilk ışıkları ufukta belirmeye başlamıştı ki, birden "Yoruldum
Gidelim artık," dedi.
Sessizlik içinde bana vermiş olduğu adrese gittik. Sütunlu girişi olan
alçakbir binaydı, hastaların iyileşmek için gittiği sağlık evlerine benziyordu.
Araba durur durmaz, iki hademe çıkarak yanımıza geldi. Merak ve dikkatle
kadının her hareketini izliyorlardı. Onu bekliyor olmalıydılar. Bagajı
açarak küçük valizini kapıya götürdüm. Kadın tekerlikli iskemleye
oturtulmuştu bile.
"Borcum ne kadar?" diye sordu, çantasına uzanarak.
"Borcunuz yok," dedim.
"Geçiminizi sağlamanız gerek," diye cevap verdi.
"Başka yolcular var," dedim. Neredeyse hiç düşünmeden eğildim ve onu
kucakladım. Bana sımsıkı sarıldı.
"Yaşlı bir kadına küçük bir mutluluk yaşattınız," dedi. "Teşekkür ederim."
Elini sıktım, sonra loş sabah ışıklarının içine yürüdüm. Arkamda bir kapı
kapandı. Bir hayatın kapanış sesiydi bu.

O vardiyamda artık hiç müşteri almadım. Amaçsızca, düşüncelerimde kaybolmuş
dolaştım. Günün geri kalan kısmında hemen hiç konuşamadım. Ya o kadıncağız
öfkeli bir şoföre ya da vardiyasını bitirmek için acele eden bir şoföre
rastgelseydi? Ya ben yolculuğu reddetseydim veya bir kere korna çalıp sonra da
çekip gitseydim?
Şöyle bir yeniden gözden geçirdiğimde, aklıma hayatımda bundan daha önemli
yaptığım bir şey gelmedi.
Hayatımızın önemli anların etrafında geliştiğini düşünmeye şartlanmışızdır.
Fakat önemli anlar bizi genellikle habersiz yakalar , başkalarının önemsiz
sayabileceği bir biçimde güzelce paketlenmiş olarak.."
__________________

cengiz hacılar

yaşlı insanlara hizmet hakka hizmettir