Edirne vâlisi, bir memuruna iki kese “Altın” verir bir gün. - ilahi-Tr Forum

Fatih · 07-03-2007, 00:50

İki farklı davranış

Abdurrahim Bursavî hazretleri, bir gün şunu anlattı talebesine: Edirne’de iki büyük zat vardır.
Biri “Hasan Sezâî”, öbürü “Enîs Dede”.
Edirne vâlisi, bir memuruna iki kese “Altın” verir bir gün.
- Birini Enîs Dede’ye götür! der, öbürünü Hasan Sezâî Efendi’ye.
Maksadı, “Bu velîler dünyâlığı alır mı, yoksa red mi ederler?” bunu anlamaktır.
Memur, önce “Enîs Dede”ye gelip altınları takdim eder.
- Bunu, vâlimiz gönderdi efendim.
Ama O, reddeder. “Bizim, dünyâlıkla işimiz olmaz” buyurur. Selâmımı söyle. Bunları fakirlere versin.”
- Başüstüne! der, ayrılır.
Doğruca “Hasan Sezâî” dergâhına varır.
O sırada, dergâhın alacaklı esnâfı toplanmış, istemeye gelmişlerdir alacaklarını. Lâkin ödeyecek para yoktur.
“Hasan Sezâî” hazretleri, onlara iltifât eder, yer gösterip her birini oturtur.
- Az bekleyin. Para yolda, buyurur.
Biraz sonra kapısı çalınır dergahın. Hasan Sezâi, esnafa döner.
- İşte, paranız geldi.
Sonra kapıyı açıp, vâlinin adamına;
- Evlat! Biz de seni bekliyorduk, buyurur. Çabuk ver şu altınları da borcumuzu ödeyelim.
Vâli, olanları görevliden öğrenip, bu farklı davranışların hikmetini anlamak için önce “Enîs Dede”yi ziyarete gider.
- Efendim! Gönderdiğim altınları almamışsınız. Ama Hasan Sezâî almış. Sebep nedir acaba?
Enis Dede tebessüm eder.
- Allah adamlarının ahvâli değişiktir vâli bey. O, bir “Bahr-ı ummân”dır ki, az necâsetle kirlenmez.
Vâli, görür onun bu tevâzûunu. Gerçek velî olduğunu anlar.
Elini öpüp ayrılır. “Hasan Sezâî”nin huzuruna varır.
- Efendi hazretleri! Gönderdiğim altınları almışsınız. Ama Enis Dede almamış. Hikmeti nedir?
O da cevabında;
- O, bir “Zümrüd-ü ankâ”dır ki, yükseklerde uçar, buyurur. Aşağılara inmez. Para, “Leş”tir ona göre, tenezzül etmez.
Vâli bu cevabı işitir.
Daha çok sever bu velî zatları.

07-03-2007, 00:50	#1
Fatih Yarbay Katılım Tarihi: Jan 2007 Yaş: 20 Mesajlar: 4,662	Edirne vâlisi, bir memuruna iki kese “Altın” verir bir gün. İki farklı davranış Abdurrahim Bursavî hazretleri, bir gün şunu anlattı talebesine: Edirne’de iki büyük zat vardır. Biri “Hasan Sezâî”, öbürü “Enîs Dede”. Edirne vâlisi, bir memuruna iki kese “Altın” verir bir gün. - Birini Enîs Dede’ye götür! der, öbürünü Hasan Sezâî Efendi’ye. Maksadı, “Bu velîler dünyâlığı alır mı, yoksa red mi ederler?” bunu anlamaktır. Memur, önce “Enîs Dede”ye gelip altınları takdim eder. - Bunu, vâlimiz gönderdi efendim. Ama O, reddeder. “Bizim, dünyâlıkla işimiz olmaz” buyurur. Selâmımı söyle. Bunları fakirlere versin.” - Başüstüne! der, ayrılır. Doğruca “Hasan Sezâî” dergâhına varır. O sırada, dergâhın alacaklı esnâfı toplanmış, istemeye gelmişlerdir alacaklarını. Lâkin ödeyecek para yoktur. “Hasan Sezâî” hazretleri, onlara iltifât eder, yer gösterip her birini oturtur. - Az bekleyin. Para yolda, buyurur. Biraz sonra kapısı çalınır dergahın. Hasan Sezâi, esnafa döner. - İşte, paranız geldi. Sonra kapıyı açıp, vâlinin adamına; - Evlat! Biz de seni bekliyorduk, buyurur. Çabuk ver şu altınları da borcumuzu ödeyelim. Vâli, olanları görevliden öğrenip, bu farklı davranışların hikmetini anlamak için önce “Enîs Dede”yi ziyarete gider. - Efendim! Gönderdiğim altınları almamışsınız. Ama Hasan Sezâî almış. Sebep nedir acaba? Enis Dede tebessüm eder. - Allah adamlarının ahvâli değişiktir vâli bey. O, bir “Bahr-ı ummân”dır ki, az necâsetle kirlenmez. Vâli, görür onun bu tevâzûunu. Gerçek velî olduğunu anlar. Elini öpüp ayrılır. “Hasan Sezâî”nin huzuruna varır. - Efendi hazretleri! Gönderdiğim altınları almışsınız. Ama Enis Dede almamış. Hikmeti nedir? O da cevabında; - O, bir “Zümrüd-ü ankâ”dır ki, yükseklerde uçar, buyurur. Aşağılara inmez. Para, “Leş”tir ona göre, tenezzül etmez. Vâli bu cevabı işitir. Daha çok sever bu velî zatları.

Konu Araçları
Yazıcı Çıktısını Göster Sayfayı Eposta ile Yolla