Hmagalar

Üstad Necip Fazıl Kısakürek'in kendi hayatını kendi kaleminden anlattığı kitabı... Onun otuz üç yıl sonra Abdulhakim Efendi hazretleri ile tanışması ve sonra doğru yolu bulmasını anlatan kitabı... Çile'de;
"Otuz üç yıl, saatim işlemiş ben durmuşum;
Gökyüzünden habersiz, uçutma uçurtmuşum..." dediği anları, habersiz geçen yılları ve haberli geçen ve uçurtmanın ne idüğünü ve nasılını anladığı yılları anlatıyor. Tanıyıncaya kadar Türkiye'nin gelmiş geçmiş en iyi şairi olarak bilinirken; tanıdıktan sonra O'nun varlığından bile bahsetmeyenlerden, Sultan'üş- Şuara'lığını kabul etmeyenlerden bahsediyor. buyrun kendi dilinden o anlar ve geri dönüşü...
"... Türkiye'nin en büyük şairi bilinirken Müslümanlıktan başka gaye tanımayışım meydana çıkınca, benden teker teker el çekenlerle bir hizada pörsüyen, tekrar canlanan ve aynı gayede buluşuyormuşuz hissini veren; yine, çatlayıp kuruyan ve öylece kalan mahzun bir dostluk.."
İşte böyle dostlarından, hatta "Kaldırımları ben yazdım", olay bana ait deme cür'etine dahi katlanan dostluklardan... Yaptığı her şeyin pişmanlıklarından bahseden, hatalarını ve doğrularını inceleyen bir kitap... Ve en önemlisi Üstad'ı Üstad yapan, şairliğe ilk başladığı, yani ilk yazmaya başladığı, stil belirleme telaşında olduğu ve buna rağmen yazıdığı şu şiirle:

Benim de yerim bu el oldu yahu
Gençlik bahçesinde sel oldu yahu!
Çünkü ta derinden bağrımı yaran,
O başımın tacı el oldu yahu!
Saçları boynumda dalgalandı da,
Beni boğmak için tel oldu yahu!
Ateşte yaktıktan sonra nefesi
Külümü savurdu, yel oldu yahu!
Ben bu halden ibret almadan göçtüm.
Ondan ibret alan, el oldu yahu!

Ahmet Haşim'in ona:
-"Çocuk! Bu sesi nereden buldun sen?" dediği ve sonra verdiği rütbeyi kıskanarak ileve ettiği;
-Kendini bir şey sanma! Yakup Kadri'nin seni tuttuğuna da bakma! Tesiri altındasın da ondan... Sanatkar, tesiri altında kalanı sever." diyen ve bu sözle neredeyse şairlerin sultanının tüm umutlarını kıran insanlardan bahsediyor.
Tavsiye ederim, Allah'a emanet olun!