Lokman Aşkın

Peygamberimizin oğlu ibrahim henüz on altı aylık idi. Süt annesi Ümmü Bürde'nin evinde bulunduğu günlerden biriydi. O gün Peygamberimiz Abdurrahman bin Avfı da yanına alarak demirci Ebu Seyfin evine gitti. Oğlu ibrahim'i de kucağına almıştı. Emr-i ilahi o sırada vaki oldu. Resûlullah (s.a.v.)'in kucağında iken oğlu ibrahim can çekişmeye başladı. Bunun üzerine Peygamberimiz dayanamadı, gözyaşları döküldü.
Abdurrahman b. Avf:
"Ey Allah'ın Resulü! Herkesi ölümünün ardından ağlamaktan men etmişken niye ağlıyorsun?" diye sordu. Resûlullah (s.a.v.):
"Bu, acımaktan kaynaklanıyor. Ben ölünün ardından kendisinde bulunmayan hasletleri sayıp dökerek bağıra bağıra ağlamaktan men ettim. Acımayana acınmaz" buyurdu. Aynı gün Medine'de güneş tutuldu. Halk: "ibrahim'in ölümüne güneşde yas tuttu!" dediler. Bunun üzerine Resûlullah (s.a.v.) şöyle buyurdu:
"Ey inananlar! Şüphesiz güneş ve ay Allah'ın ayetlerindendir. Hiçbir kimsenin hayatı ve vefatı nedeniyle tutulmazlar. Bu durumda Allah'a sığının, güneş ve ay açılıncaya kadar namaz kılın, Allah'a dua edin."