RasuLuLLah Efendimiz(sav) hakkında menkıbeLer.. - Sayfa 2 - ilahi-Tr Forum

15-02-2007, 22:56

Resulullahın şefaati

Büyük âlim “Hızır Çelebi”, bir gün şunu anlattı cemaatine:
Mahşer günü, güneş iyice alçalıp ehl-i mahşeri yakar. İnsanlar sıkıntıdan patlayacak hale gelip, çaresizlikten;
- Şu hesap başlasın da n’olursa olsun, derler.İsterse Cehenneme gidelim.
Ve önce “Âdem Peygamber”e gidip yalvarırlar:
- Ey babamız! Ey hazret-i Âdem! Sen, Hak teâlâ katında aziz ve muhteremsin. Bu mahşer meydanında hâlimiz pek fenadır. Ne olur, bize şefeatte bulun da hesabımız başlasın artık.
Âdem Nebi özür dileyip, “Nuh aleyhisselâm”a sevkeder onları. Ehl-i mahşer me’yus halde ayrılıp hazret-i Nuh’a varır ve ondan şefaat dilerler. Ancak o da özür dileyip, “İbrahim Peygamber”e gönderir onları. Bu defa onun huzuruna varırlar:
- Ey Allahın dostu! Ne olur şefaat et de, Rabbimiz baksın hesabımıza!
Halilullah, onları “Mûsâ Peygamber”e, o da “Îsâ aleyhisselam”a havale eder. Îsâ Nebi de özür dileyip;
- Siz Hâtem-ül Enbiya’ya gidin, der. Çünkü peygamberlerin sonuncusu ve en şereflisi Odur.
Ehl-i mahşer son bir ümit Resulullahın minberine gelirler:
- Ey Allahın Sevgilisi! Senden sonra gidecek kapımız yoktur. Ne olur, sen şefaat eyle ki başlasın hesabımız.
Sevgili Peygamberimiz;
- Peki, buyurur. Rabbim izin verirse ben şefaat ederim.
Ve hemen Arş-ı âlâya varıp, orada “bin sene” süren bir secdeye kapanır. O esnada ehl-i mahşerin hali çok müşkildir. Bazısının zekâtını vermedikleri mallar, paralar, boyunları üstünde “ağır halka” olmuş ve “dağ” gibi ağırlaşmıştır. Feryat ve figanları gök gürlemesini andırır adeta. Efendimiz secdede iken Rabbimizden bir nida gelir:
- Yâ Muhammed! Başını kaldır. Şefaat eyle, kabul edilir!
Efendimiz secdeden kalkıp yalvarır:
- Yâ İlahî! Kullarının hesabını gör ki, günahlarıyla mahşerde rezil rüsvay oldular. Halleri perişandır.
Efendimizin şefaatiyle “Mizan” kurulur ve ehl-i mahşer kurtulur bu azabtan.

ALLAHA ŞÜKÜR · 07-04-2007, 20:51

Sen böyle güzel konuları bizimle paylaş bende okuyup bilgilenip sana sevap kazandırıyım

Allah Razı olsun

Ahmet YILMAZ · 11-05-2007, 15:05

Çok güzel bir paylaşım olmuş.Her ikinizdende ALLAHc.c. razi ve memnun olsun.İki cihan saadeti nasip etsin.

KaTRe · 17-06-2007, 17:21

RasulAllah Rukuda Onu Bekledi...
Bir gün sabah namazı vaktinde, Hazret-i Ali mescide giderken yolda bir ihtiyara rast geldi. İhtiyarın ak sakalına hürmet edip, önüne geçmeyip, aheste aheste ardınca yürüdü. Mescid kapısına vardıklarında ihtiyar içeri girmeyip, yoluna devam etti. Daha sonra Hazret-i Ali o ihtiyarın Hıristiyan olduğunu anladı. Mescide girdiğinde Resûlullah Hazretleri’ni rükuda gördü. Güneşin doğma zamanı yaklaşmıştı ve hemen cemaate uyup namazını kıldı.Namazdan sonra, Sahâbe-i Kirâm, Resûlullah Hazretleri’nden sordular ki:

“Yâ ResûlAllah! Birinci rükuda âdet-i şerîfinizden daha uzun durdunuz. O kadar ki, güneşin doğması yaklaştı. Lütfedip, sebebini beyan ediniz.”

O Server-i Enbiyâ Hazretleri bu söz üzerine,
“Adet miktarı rüku tesbihini edâ ettikten sonra, Semi’Allahülimen hamideh deyip, kıyâma kalkmak istediğimde, Cebrâîl Aleyhisselâm sidret-ül müntehâdan süratle gelip, kanadı ile arkamı basıp, başı ile başımı tutup, kalkmama engel oldu. Bundan başka, hikmetinin ne olduğunu ben de bilmiyorum” buyurdular.

O an Allahü teâlâ, Hazret-i Cebrail’e emreyledi ki,
“Var Habîbime, sebebini bildir. Eshâbına bu sırrı açıklasın”

O saat Hazret-i Cebrâil, Habîbullah’ın huzuruna gelip, haber verdi ki,
“Yâ ResûlAllah! Mübârek başınızı rükudan kaldırmak istediğiniz zaman, Allahü teâlâ bana emretti ki, var Habîbimin arkasını tut; rükudan kalkmasın ki, benim kulum Ali, yolda, bir ak sakallı ihtiyarın, sakalına hürmet edip, aheste yürümekle, cemaat sevabından mahrum kalıyor. Kalmasın, Habîbime erişsin. İftitâh tekbîrinin sevabına nâil olsun. Ben de geldim, Sultanımı rükuda tuttum ve Ali geldi. Hak Sübhânehü ve teâlâ hazretleri beni sizi rükuda tutmağa gönderdiği zaman kardeşim İsrâfîl’i de güneşi tutmağa gönderdi ki, çabuk doğmasın ve Hazret-i Ali size erişinceye kadar eğlesin. İşte hikmeti buydu.”

...A'râf... · 06-07-2007, 13:20

Alıntı:

Orijinal Mesaj Sahibi Ahmet YILMAZ

Çok güzel bir paylaşım olmuş.Her ikinizdende Allahc.c. razi ve memnun olsun.İki cihan saadeti nasip etsin.

AMİN...
ALLAH(c.c.) razı olsun

15-02-2007, 22:56	#11
..geda Üye Değil Mesajlar: n/a	Ynt: RasuLuLLah Efendimiz(sav) hakkında menkıbeLer.. Resulullahın şefaati Büyük âlim “Hızır Çelebi”, bir gün şunu anlattı cemaatine: Mahşer günü, güneş iyice alçalıp ehl-i mahşeri yakar. İnsanlar sıkıntıdan patlayacak hale gelip, çaresizlikten; - Şu hesap başlasın da n’olursa olsun, derler.İsterse Cehenneme gidelim. Ve önce “Âdem Peygamber”e gidip yalvarırlar: - Ey babamız! Ey hazret-i Âdem! Sen, Hak teâlâ katında aziz ve muhteremsin. Bu mahşer meydanında hâlimiz pek fenadır. Ne olur, bize şefeatte bulun da hesabımız başlasın artık. Âdem Nebi özür dileyip, “Nuh aleyhisselâm”a sevkeder onları. Ehl-i mahşer me’yus halde ayrılıp hazret-i Nuh’a varır ve ondan şefaat dilerler. Ancak o da özür dileyip, “İbrahim Peygamber”e gönderir onları. Bu defa onun huzuruna varırlar: - Ey Allahın dostu! Ne olur şefaat et de, Rabbimiz baksın hesabımıza! Halilullah, onları “Mûsâ Peygamber”e, o da “Îsâ aleyhisselam”a havale eder. Îsâ Nebi de özür dileyip; - Siz Hâtem-ül Enbiya’ya gidin, der. Çünkü peygamberlerin sonuncusu ve en şereflisi Odur. Ehl-i mahşer son bir ümit Resulullahın minberine gelirler: - Ey Allahın Sevgilisi! Senden sonra gidecek kapımız yoktur. Ne olur, sen şefaat eyle ki başlasın hesabımız. Sevgili Peygamberimiz; - Peki, buyurur. Rabbim izin verirse ben şefaat ederim. Ve hemen Arş-ı âlâya varıp, orada “bin sene” süren bir secdeye kapanır. O esnada ehl-i mahşerin hali çok müşkildir. Bazısının zekâtını vermedikleri mallar, paralar, boyunları üstünde “ağır halka” olmuş ve “dağ” gibi ağırlaşmıştır. Feryat ve figanları gök gürlemesini andırır adeta. Efendimiz secdede iken Rabbimizden bir nida gelir: - Yâ Muhammed! Başını kaldır. Şefaat eyle, kabul edilir! Efendimiz secdeden kalkıp yalvarır: - Yâ İlahî! Kullarının hesabını gör ki, günahlarıyla mahşerde rezil rüsvay oldular. Halleri perişandır. Efendimizin şefaatiyle “Mizan” kurulur ve ehl-i mahşer kurtulur bu azabtan.

07-04-2007, 20:51	#12
ALLAHA ŞÜKÜR Teğmen Katılım Tarihi: Mar 2007 Mesajlar: 217	Ynt: RasuLuLLah Efendimiz(sav) hakkında menkıbeLer.. Sen böyle güzel konuları bizimle paylaş bende okuyup bilgilenip sana sevap kazandırıyım Allah Razı olsun

11-05-2007, 15:05	#13
Ahmet YILMAZ Onbaşı Katılım Tarihi: Apr 2007 Mesajlar: 76	Ynt: RasuLuLLah Efendimiz(sav) hakkında menkıbeLer.. Çok güzel bir paylaşım olmuş.Her ikinizdende ALLAHc.c. razi ve memnun olsun.İki cihan saadeti nasip etsin.

17-06-2007, 17:21	#14
KaTRe Yarbay Katılım Tarihi: Mar 2007 Mesajlar: 2,424	Ynt: RasuLuLLah Efendimiz(sav) hakkında menkıbeLer.. RasulAllah Rukuda Onu Bekledi... Bir gün sabah namazı vaktinde, Hazret-i Ali mescide giderken yolda bir ihtiyara rast geldi. İhtiyarın ak sakalına hürmet edip, önüne geçmeyip, aheste aheste ardınca yürüdü. Mescid kapısına vardıklarında ihtiyar içeri girmeyip, yoluna devam etti. Daha sonra Hazret-i Ali o ihtiyarın Hıristiyan olduğunu anladı. Mescide girdiğinde Resûlullah Hazretleri’ni rükuda gördü. Güneşin doğma zamanı yaklaşmıştı ve hemen cemaate uyup namazını kıldı.Namazdan sonra, Sahâbe-i Kirâm, Resûlullah Hazretleri’nden sordular ki: “Yâ ResûlAllah! Birinci rükuda âdet-i şerîfinizden daha uzun durdunuz. O kadar ki, güneşin doğması yaklaştı. Lütfedip, sebebini beyan ediniz.” O Server-i Enbiyâ Hazretleri bu söz üzerine, “Adet miktarı rüku tesbihini edâ ettikten sonra, Semi’Allahülimen hamideh deyip, kıyâma kalkmak istediğimde, Cebrâîl Aleyhisselâm sidret-ül müntehâdan süratle gelip, kanadı ile arkamı basıp, başı ile başımı tutup, kalkmama engel oldu. Bundan başka, hikmetinin ne olduğunu ben de bilmiyorum” buyurdular. O an Allahü teâlâ, Hazret-i Cebrail’e emreyledi ki, “Var Habîbime, sebebini bildir. Eshâbına bu sırrı açıklasın” O saat Hazret-i Cebrâil, Habîbullah’ın huzuruna gelip, haber verdi ki, “Yâ ResûlAllah! Mübârek başınızı rükudan kaldırmak istediğiniz zaman, Allahü teâlâ bana emretti ki, var Habîbimin arkasını tut; rükudan kalkmasın ki, benim kulum Ali, yolda, bir ak sakallı ihtiyarın, sakalına hürmet edip, aheste yürümekle, cemaat sevabından mahrum kalıyor. Kalmasın, Habîbime erişsin. İftitâh tekbîrinin sevabına nâil olsun. Ben de geldim, Sultanımı rükuda tuttum ve Ali geldi. Hak Sübhânehü ve teâlâ hazretleri beni sizi rükuda tutmağa gönderdiği zaman kardeşim İsrâfîl’i de güneşi tutmağa gönderdi ki, çabuk doğmasın ve Hazret-i Ali size erişinceye kadar eğlesin. İşte hikmeti buydu.”

Konu Araçları
Yazıcı Çıktısını Göster Sayfayı Eposta ile Yolla