Adamın biri ,ilk defa gittiği birr kasabada şaşkın şaşkın gezindikten sonra yol kenarında duran bir arabanın yanına sokulmuş ve arka koltukta tek başına oturan çocuğa:
- Buraların yabancısıym,demiş.Parkın hemen yanı başındaki fırını arıyorum.Çok yakın olduğunu söylediler.

Çocuk,arabanını penceresini iyice açtıktan sonra:

-Bende buraya ilk defa geliyorum,demiş.Ama sağ tarafa gitmeniz gerekiyor herhalde.

Adam,çocuğun da yabancı olduğunu olmasına rağmen bunu nasıl anladığın sormuş ister istemez.

Çocuk:

-Ihlamur çiçeklerinin kokusunu dumuyor musunuz,diye gülümsemiş.Kuş cıvıltılarıda oradan geliyor zaten.

- İyi ama,demiş adam.Bunların parktan değilde tek bir ağaçtan gelmediği ne malum?

-Tek bir ağaçtan bu kıadar yoğun koku gelmez,diye atılmış çocuk.Üstelik manolyalar da katılıyor onlara.Hem biraz derin nefes alırsanız ,fırından yeni çıkan ekmeklerin kokusunuda alırsınız.

Adam,gözlerini hafifçe kısarak denileni yaptıktan sonra,cebinden bir kağıt para çıkartıp teşekkür edreken fark etmiş onun kör olduğunu.

Çocuk ise,konuşurken bir anda sözlerini yarıda kesmesinden anlamış,adamın kendisini fark ettiğini.

Işığa hasret gözlerini ondan saklamaya çalışırken:

-Üç yıl önce kaza geçirmiştim,demiş.Görmeyi o kadar çok özledim ki...Sizinkiler sağlam,öyle değil mi?

Adam,çocuğun tarif ettiği yerde bulunan fırına doğru yönelirken:

-Artık emin değilim,demiş.Emin olduğum tek şey benden daha iyi gördüğün...