sukeyne

Hazret-i İbrâhîm'in Nasihatleri

Allâh Teâlâ İbrâhîm -aleyhisselâm-'a şöyle vahyetmiştir:
“Muhakkak ki sen Ben'im dostumsun, Ben de senin dostunum. Sakın kalbine muttalî olduğum zaman onu Ben'den başkasıyla bulmayayım. Yoksa Bana karşı olan sevgini keserim. Çünkü Ben sevgim için öyle kimseyi seçiyorum ki onu ateşle yaksam bile yine kalbi Ben'den başkasına iltifat etmez ve Ben'den başkasıyla meşgul olmaz. O Ben'im için böyle olunca Ben de onun kalbine muhabbetimi koyarım. Ona lutuf ve ikramlarım devam eder. Hattâ onu kendime yakın kılarım.”
İbrâhîm -aleyhisselâm-, kendisinden nasihat isteyenlere şunları söylemiştir:
“İnsanların dünyâ işleriyle meşgul olduklarını gördüğünüz zaman siz de âhiret işleriyle meşgul olun. Onlar zâhirlerinin tezyîni ile meşgul olurlarsa siz de kalbinizin tezyîni ile meşgul olun. Onlar bağ, bahçe ve sarayların îmârı ile meşgul olurlarsa siz de kabirlerin îmârı ile meşgul olun. İnsanlar birbirlerinin ayıpları ile meşgul olurlarsa siz de kendi ayıplarınızla meşgul olun.”
Hazret-i İbrâhîm -aleyhisselâm- öyle şânı yüce bir peygamberdir ki, O'nun fazîletini kabul ve ikrâr etmeyen millet yok gibidir. Arap müşrikleri O'nun evlâdları ve mensupları olduklarını ikrâr etmek sûretiyle üstünlüğünü îtiraf ediyorlardı. Müşriklerin yanısıra yahudîler, hristiyanlar ve Müslümanlar da O'na tâzîm göstermişler ve O'nun yüksek kadrini îtirâf etmişlerdir. Âlemin çoğunluğunun O'nun fazîlet ve yüksek mertebesini îtirâf etmesi, Hazret-i İbrâhîm -aleyhisselâm- kadar hiç kimseye nasîb olmamıştı. Âyet-i kerîmede gayr-i müslimlerin O'nun hakkındaki iddiâlarına karşı şöyle buyrulmaktadır:
“İbrâhîm ne bir yahudî ne de bir hristiyandı. Fakat o hanîf olan bir müslümandı ve o müşriklerden de değildi. Şüphesiz ki İbrâhîm'e insanların en yakını, elbette O'na tâbî olanlar, bu Peygamber (Hazret-i Muhammed) ve O'na îmân edenlerdir. Allâh, mü'minlerin dostudur.” (Âl-i İmran, 67-68)
Hazret-i Enes -radıyallâhu anh- anlatıyor:
Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem-'e bir adam gelip; “Ey Hayru'l-Beriyye: ey yaratılmışların en hayırlısı” diye hitâb etmişti.
Efendimiz -aleyhissalâtü vesselâm- hemen müdâhale etti ve:
“–Bu söylediğin İbrâhîm -aleyhisselâm-'ın vasfıdır.” buyurdu. (Müslim, Fedâil, 150)</SPAN>