|
24-05-2008, 19:47
| #1 |
| Üye Değil
Mesajlar: n/a
|  ...tut ki... Bakışın naif kalbime sürtünerek durdu ayaza… Tut ki yalnızlıktan şikayet etmedim, tut ki ağlamadım gece yarıları, tut ki hep yorgun sesimle şiirler okudum geceye ve sana… Sanki yıllardır hep aynı kelimelerin kıyısında geziniyorum. İçimde durmadan yankılanan sesi duymamazlıktan geliyorum. İnce elenmiş kelimelerle anlattığım mahremsiz gerçeklikler içimi kanatıyor. Tut ki günceme geceler diye geçtin, kırık kalemimle seni anlatmaya çalıştım sayfalara, yüreğim kavrulsun, solsun yüreğim, dilim konuşmasın gayri. Sürüleyim gözlerinden sonsuzluk ateşlerine, erguvan gecelerime hüzünden başkası uğramasın, ses gelmez dağlarda haykırayım sevdamın şiirini, ayaz titremeleriyle düşeyim kapına, uykuları sürgün edeyim gözümden, başka yüreğe sığmayacak acılar devşireyim ayrılığın gri renginden, ayrılıkla sınansın bütün savaşların galibi kalbim, bir isyan duruşmasına şahlansın apansız… Takatim kalmadı, “kan kaybeden kalbime kayıtsızım”, günceme intihar sözcükleri değdi çoktan. Gecelerin sonu gelmez, naçar dilim onulmaz yaraları dile getiremez, kaçamak bakışlarım var gözlerine bakamam, cinnetli bir deliyim sanırsın diye korkarım, kınında kalsın bakışlarım… Tut ki, ben den bu şehrin şairiyim, hayatı gözyaşlarımla dağlamışım, yüreğimden sızan kanın hükmü var elbet, zemheriye şerh düştüm, aşkımı hüzne bağladım… Tut ki her gece üşüyor kalbim, yüzüm gülmüyor, mavilik uğramıyor toprağıma, tut ki uyumuyorum artık “kalbin kanayan bir gölge gibi duruyor içimde”, belki müntehir şair diyecekler adıma, gece ayazı çökecek yalnızlığımın üstüne, her yanımı hüzne buladım, iflah olmam artık, hayatın metruk zanlısıyım, eylül kalıyor bakışlarım yüreğim eriyor, hüzne belenmiş kelimelerle “sen bu şehrin şiiriydin” gittin ve yarım kaldı her şey…. |
 |
 |
| Konu Araçları | |
| |
