BOZKURT

Üstadımız
Hak ile bâtılı öğretti bize
Hain nefsimizi getirdi dize

Onu tanımakla şereflendik biz
Kitap girdi, huzur gördü evimiz

Ömrünü vermişti bu kitaplara
Onu görmek için kitapta ara

Göremediysen de nurlu yüzünü
Kitapları anlatır dinin özünü

Sayesinde imanımız düzeldi
İçimiz hep doğrularla bezendi

Bidat yolda sapıtmaktan kurtulduk
Cennete götüren tek yolu bulduk

Mahrum etmez bizi şefaatinden
Dünyada da feyiz ve himmetinden

Ahirette elimizden tutar o
Cennetlikler arasına katar o.

BOZKURT

Gir ağla çık ağla

Üzengisiz yürüyen at
Çağırmadan kalkan avrat
Buyurmadan tutan evlat
Ne devlet ne devlet

Gerek yok düğüne
Gir oyna, çık oyna

Sahibini teperse at
Anlamazsa sözden evlat
Bir de kötü ise avrat
Zehir olur artık hayat

Yas tut, kara bağla
Gir ağla, çık ağla

BOZKURT

Nefsim
Bir an gelir dost iken, yedi kat bir el olur,
Bendini yıkıp geçen kükremiş bir sel olur.

Bir an gelir, durulur, tatlı bir pınar olur,
Herkese gölge veren büyük bir çınar olur.

Bir an gelir para der, haram helâl ayırmaz,
Bütün dünya verilse, aç gözünü doyurmaz.

Bir an gelir inanır, hak ehlinin sözüne,
Vurur iki dizine, yaşlar dolar gözüne.

Bir an gelir sert bakar gözünde şimşek çakar,
Yılların kazancını, tutar bir anda yakar.

Bir an gelir, iyidir, kötüye düşman olur,
Bütün yaptıklarına, utanır, pişman olur.

Bir an gelir, saçmalar, ayarsız densiz olur,
İman İslâm tanımaz kıpkızıl dinsiz olur.

Bir an gelir uysaldır, her şeyi kabul eder,
Bâtılları bırakır, hakkın yolunda gider.

Bir an gelir tanımaz, herkese ağyâr olur,
Mazlum canlara kıyar, azgın canavar olur.

Bir an gelir harama kapatır gözlerini,
Hatırından çıkarmaz Resûlün sözlerini.

Bir an gelir zulmeder, ruhumuzu inletir,
Ne naneler yedirir, ne mavallar dinletir.

Aman ha aman, nefse uyanın hâli yaman,
Onun hilesi çoktur, tükenmez hiçbir zaman.

BOZKURT

Ayrılık acısı
(Büyük bir zat için)

Büyüleyen gözleri, neşe veren sözleri,
Hepsi de hayal oldu, ayrılık yaman oldu.
Tatlı bakışlarının silinmiyor izleri,
Dertliyim, görmeyeli, hayli bir zaman oldu.

Kavuşmak düşüncesi ümidimi yitirdi,
Dayanılmaz bu hasret, beni yaktı bitirdi,
İnanılmaz noktaya, nasıl alıp getirdi,
Kalbimi zulmet bastı, gözüm kan revan oldu.

Sarhoş gibi gezerim, aşkıyla bunca yıldır,
Rabbim bu engelleri, artık yolumdan kaldır,
Ya beni öldür, yahut, kalbime huzur doldur,
Karardı gündüz gecem, her anım hicran oldu.

Korudum emanetini, asla yakıp yıkmadım,
Onu kalbime koydum, yabancıya bakmadım,
En yüce yâr olarak, dilimden bırakmadım,
Merhametli sevgisi canıma canan oldu.

Ayrılık zindan imiş, yüreğim kan ağlıyor,
Gözyaşım hiç durmuyor, ırmak gibi çağlıyor,
Bu ayrılık ateşi, ciğerimi dağlıyor,
Gökler nasıl karardı, her yer toz duman oldu.

Hayaller filim gibi, gelir geçer gözümden,
Hasretlik çizgileri, okunuyor yüzümden.
Allah için söz verdim, asla dönmem sözümden,
Üzüntülü halime, ayrılık derman oldu.

Bütün düşüncem odur, gönlüm onu anıyor,
O tatlı hâtıralar, gözümde canlanıyor.
Halimden anlamayan, beni deli sanıyor,
Diyorlar yazık buna, yıkıldı viran oldu.

Benim gibi bir âşık, cihanda yok diyorum,
Kimse böyle sevemez, itiraf ediyorum.
Artık düştüm yollara, vuslata gidiyorum,
Kalbim, korkunç dalgalı, koca bir umman oldu.

BOZKURT

Manzum Ata sözleri
Ata sözü dinle, kalbi selim ol
Bil ki, kalbden kalbe yol var demişler
Öfkelenme hemen, biraz salim ol
Sert sirke küpüne zarar demişler.

Her yere uzanmaz el ve etekler
Hep boşuna gider bütün emekler
Göllerde dolaşan şaşkın ördekler
Baştan değil, tersten dalar demişler.

Aldanma dünyanın sakın vârına
Düşmeye gör onun ahu zârına
Bugünkü işini koyma yârına
Gün doğmadan neler doğar demişler.

Ne yazık geride kaldı bilenler
Rağbet gördü günahına gülenler
Eskiden beridir; dağdan gelenler
Bağda olanları kovar demişler.

Dedesi demiş ki, benim dedeme,
Tuz ekmek bilmeze derdini deme
Ot topla ye, namert ekmeği yeme
Gün olur başına kakar demişler.

Salih insanların yapış izine
Dost addetme her güleni yüzüne
İncinme dostunun doğru sözüne
Doğru söz insana batar demişler.

Kendine bir rehber bulmayan için,
Onun öğüdünü almayan için
Pişmeden ham kalıp olmayan için
O, dipsiz kile boş ambar demişler.

Dost ile ettiğin sözde kıl karar
Kâr etmezsen bari eyleme zarar
Aza kanaat et olma tamahkâr
Ucuz satan tezce satar demişler.

Elimde olmalı diyorsan dümen
Kanaat ipini bırakma elden
Eşek, geyik gibi boynuz isterken
İki kulaktan da olur demişler.

Vakit girmeyince namaz kılınmaz
İman gibi büyük nimet bulunmaz
Güneş balçık ile elbet sıvanmaz
Kötülük her zaman sırıtır demişler.

Okuyup ilimle olmalı âmil
Hiç konuşmasa da bilinir kâmil
Kendinden gayriyi beğenmez câhil
Kendi çalar kendi oynar demişler.

Kötülüklerden kaç, verme hiç değer
Desinler sana bir er oğlu er
Elin kapısını çalarsan eğer
El de senin kapın çalar demişler.

Sözünü uzatan, sürçer, gaf eder,
Kıymetli vaktini hep israf eder
Hem de çok yanılır, çok günah işler,
Fazla söz yalansız olmaz demişler.

BOZKURT

Geçti Bor'un pazarı

Eskiden yaşadığın seneler, günler hani?
El üstünde gezerdin, şerefler, ünler hani?
Naylon oldu işimiz, pamuklar, yünler hani?
Selvi gibi ümitler, döndü birer iğdeye
Geçti Bor'un pazarı, sür eşeği Niğde'ye

Nerede yiğit olan, er meydanına gelsin
Dik tutmasın kafayı, şöyle biraz eğilsin
Göründüğün gibi ol, niye öyle değilsin
Şimdi rüşvetin adı, oldu artık hediye
Geçti Bor'un pazarı sür eşeği Niğde'ye

Gerçeğin karşısında, bırakmalı inadı
Pek çok çile çekse de, değişmemeli tadı
Kendi layık değilse, ne yapar şanlı adı
Karar ver yüklemeden, sermayeyi kediye
Geçti Bor'un pazarı, sür eşeği Niğde'ye

Fırsatı iyi kolla, denmesin sana ahmak
Karışma hiç kimseye, sen kendi işine bak!
Tekrarlanan hatalar, canlara etmesin tak
Dokunur abur cubur şimdi bizim mideye
Geçti Bor'un pazarı, sür eşeği Niğde'ye

Fırsat uçan bir kuştur, tutulmaz yorulmadan,
Hiçbir iş yapmamalı, ehline sorulmadan
Çok iyi pişmelisin, yanmadan kavrulmadan
Yoksa beğenmezler, pişmemiş bu çiğ diye
Geçti Bor'un pazarı, sür eşeği Niğde'ye

BOZKURT

Ey gönül
Gönlüm, bülbül gibi başla figana,
Hâlini açıkla bütün cihana.

Aşk ile meşk gizli kalmaz cihanda,
Deliye dönmüştün hani ilk anda.

Doymayan bir hırsa açtın kucağı,
Ne yazık yıkıldı gönül ocağı.

Gönül, sana ne söylesem pek azdır,
Git aşk kitabına ismini yazdır!

Böyle hâlin yoktur dünyada eşi,
Gönül, yakmış seni, aşkın ateşi.

Yârin, dertlerine deva olmuyor,
Tabibin yarana neşter vurmuyor.

Hasret deryasına sokup boğdurdu,
Üstelik başına bela yağdırdı.

Yalvardın, yakardın, etmedi hiç kâr,
Gizli sırlarını etti âşikâr.

Günlerce peşinden koşup yoruldun,
Hicran ateşiyle yanıp kavruldun.

Nasıl çile çektin gündüz ve gece,
Gel ey gönül, söyle n�oldu netice?

Her maceranı yaz kitaba tek tek!
Okunsun, dinlensin kıyamete dek.

Sevgi hazinesi gizli kalmasın,
Öyle yaz ki kimse kusur bulmasın!

İçinde çeşitli konu olmalı,
Okuyanlar bundan ibret almalı.

Mecâzi bir aşktır, kapılma hisse,
Hakikat ehl-i de almalı hisse.

Herkes bundan alsın neyse nasibi!
Hâyırla yâd etsin âşık garibi!

Ey gönül her sözün etkili olsun!
Okuyanın gözü yaş ile dolsun!

Sevgiyi bilmeyen aşka boyansın!
Gaflette olanlar bilip uyansın!

Aşkını işiten hayrette kalsın!
Tefekküre dalsın, payını alsın!

Ayrılık derdine duçâr olanlar,
Bunu hep okusun nâçâr kalanlar.

Oğlu kızı ölen bir baba-ana,
Teselli bulsunlar bununla câna.

İrfan ehli olmak bakmıyor yaşa,
Ancak bunu ehli eder temaşa.

BOZKURT

Hakkın kudreti
Hudâ�nın ismiyle başlarız söze,
Rahmândır kolaylık gösterir bize.

Allah�ın adını anmalı insan!
Emre uymalıdır, hiç aksatmadan!

Bismillah diyelim her işimizde,
Unutma ki şeytan hep peşimizde.

Bir işe başlarken dersek Bismillah,
Elbet yardım eder Cenab-ı Allah.

Ortakları olmaz, yoktur benzeri,
Noksan sıfatlardan şüphesiz beri.

Hâşâ, oğlu, kızı olmaz Hudâ�nın,
İşinde yanlışlık olmaz Yezdân�ın.

Cümle mahlukâtı var etti yoktan,
Kimi ateştendir, kimi topraktan.

Kurumuş balçıktan insan eyledi,
Türlü nimetleri ihsan eyledi.

�Ol� emriyle kâinatı yarattı,
Semaları yıldızlarla donattı.

Kudreti sonsuzdur, kışı yaz eder,
Kullarına acır, hep ikâz eder.

Bir nizâm içinde arzı döndürür,
Bulutlardan tatlı sular indirir.

Taş içre ateş gizledi Rahmân,
Halk eyledi suda, inci ve mercân.

Bir bebek doğunca hazırdır azık.
Annenin göğsünden gönderir rızk.

Bir sevgi verir ki ana-babaya,
Katlanırlar onun için cefaya.

Bin bir ihtimamla ona bakarlar,
Şefkat ile üstün başın yıkarlar.

Kulakları burnu, gözü veren O,
Saça siyah sarı boya süren O.

Vücudun üstüne başı koyan O,
Gözlerin üstüne kaşı koyan O.

İnsanı ağlatan, güldüren Odur,
Yaşatıp sonra da öldüren Odur.

Kalblerde sevgiyi halk eden Odur,
Salihleri nura gark eden Odur.

Yusuf�a harika güzellik verdi,
Züleyhâ�yı ona âşık eyledi.

Herkes Züleyhâ�yı alaya aldı,
Yusuf�u görenler hayrette kaldı.

Bu bir insan değil, melek dediler,
Parmaklar kesildi, fark etmediler.

Halil�i ateşe yaktırmayan O,
Salihi harama baktırmayan O.

Halil İbrahim�i küstürmeyen O,
Oğlunu bıçağa kestirmeyen O.

Yunus�u balığa yutturan Odur,
Ölüm korkusunu tattıran Odur.

Süleyman�ı gökte gezdiren Odur,
Firavunu suda ezdiren Odur.

Kâfir Ebu Cehli şaşırtan Odur,
Kazdığı kuyuya düşürten Odur.

Her işinde vardır bir çok hikmeti,
Bakınca görülür sonsuz kudreti.

Bize nasip etsin iman nimeti,
İmanlı kuluna verir Cenneti.

BOZKURT

Peygamberimiz
Cenab-ı Hak, Resulünü gönderdi,
Kelam-ı kadimi ona indirdi.

İsmi söylenecek dillerde ebet,
Müslümanlar Ona eder muhabbet

Her iki cihânın serveridir O,
Cennet yolunun rehberidir O.

Odur kâinatın kâmil insanı,
Odur Hakkın bize yüce ihsanı.

Hem yerde, hem gökte fahr-i âlemdir,
Ona inanmamak sonsuz elemdir.

Onun yolundadır bütün evliya,
Ümmet olmak ister Ona enbiya.

Sünnetine sarılmalı Müslüman,
İhsana kavuşur Resule uyan.

Bir adı Mahmut, bir adı Ahmet,
Oldu bütün âlemlere rahmet.

Beddua etmedi düşmana bile,
Emindi yapmazdı kimseye hile.

Nuru ile aydınlandı kâinat,
Onda görülmüştü pek çok mucizât.

Harikalar verdi Ona yaradan,
Temiz sular aktı parmaklarından.

Bir gece Kudüs�e vardı, Mekke�den,
Bir ânda gökleri Odur seyreden.

Onu tasdik eden yüce Kur�andır,
Peygamberliğine kâfi burhandır.

Resulullah

Sultanlar sultanı Peygamber iken,
Yaratılmamıştı hazret-i Âdem.

Hak katında Onun kıymeti çoktur,
Şerefi, izzeti, rağbeti çoktur.

Nebilerin, resullerin mâhıdır,
İlm-i zâhir, ilm-i ledün şâhıdır.

O teşrif edince değişti insan,
Ona iman etti putlara tapan.

Kusursuz olarak yaratıldı O,
Güzel huylar ile donatıldı O.

Sadık idi, ondan herkes emindi,
Bütün ataları birer mümindi.

Sen rahmetsin diye, Rabbi övüyor,
Habibimdir diyor, Onu seviyor.

Kur�anda Rabbi ona salat ediyor,
Ümmete siz de salat edin diyor.

Yetim diye bakar nasipsiz ona,
Bu yüzden gelmedi kimi imana

Peygamber bilene edildi ihsan,
Köle iken oldu ebedi sultan.

Her an ümmetine kucak açıyor,
Karanlık dünyaya ışık saçıyor.

Her derde devâdır, her ruha şifa,
Gözlere sürmedir, kalblere cila.

Herkesin seyyidi başlara taçtır,
Bütün insan ve cin ona muhtaçtır.

Aşkı ile yanan, bağrı kanayan,
Bâtıla sapar mı onu tanıyan.

Bu aşkın sırrını gafil anlamaz,
Bid�at ehli olan onu tanımaz.

Bütün dertlilerin dermanıdır O,
Aşkla yanan gönlün fermanıdır O.

Müminin arzusu, emeli odur,
Hakiki imanın temeli odur.

Habibullah

Bir kimse ki olsa birine âşık,
Eğer bir de olsa aşkında sadık.

Feda eder ona bütün malını,
Hem de esirgemez asla canını.

Daha kıymetlidir sevdiği candan,
Can ne ki, üstündür iki cihandan.

Reddetmez, mahbubun hiçbir sözünü,
Peki, der ekşitmez asla yüzünü.

Onun her zahmeti rahmettir ona,
Onun her hizmeti minnettir ona.

Sever sevdiğinin sevdiğini de,
Hem sever köyünün köpeğini de.

Onun düşmanına hep düşman olur,
Onu biraz üzse çok pişman olur.

Kul kulu sevince, olursa böyle,
Yâ Mevlâ severse, ne olur söyle.

İşte yüce Mevlâ izzeti ile,
Sevdi Resulünü kudreti ile.

Onu kendisine habib eyledi,
Hasta gönüllere tabib eyledi.

Dünyada ne kadar deniz var ise,
Mevlâ hepsini de mürekkep etse,

Melek, ins ve cinne verse kalemi,
Kağıt yapsa on sekiz bin âlemi,

Yıllarca yazsalar, onun methini,
Yine yapmazlar binde birini.

Ona yakın olmak büyük nimettir,
Ayağının tozu cana minnettir.

Vasfına olamaz kimse tercüman,
O olmasa idi, olmazdı cihan.

Yâ Rabbi habibinin hürmetine,
Kavuştur bizleri şefaatine.

BOZKURT

Hazret-i Ebu Bekr-i Sıddık
Resul-i Ekremin birinci yâri,
Hak katında büyük Sıddîkin yeri.

Bütün eshab gördü şudur hakikat,
Hazret-i Resule etti sadakat.

Her yerde Resulü tasdik etmiştir,
Malıyla canıyla desteklemiştir.

Erkeklerden dine ilk giren odur,
İman nuru ile ilk gören odur.

Cennete de önce o girer elbet,
Ona nasip olur bu büyük nimet.

Peygamberden sonra en üstün kişi,
Sözle anlaşılmaz, muhabbet işi.

Resule sevgide mihenk taşıdır,
Hicrette mağara arkadaşıdır.

Kayınpeder oldu Resulullaha,
Böylece kazandı, bir şeref daha.

Resul ne söylerse doğrudur derdi,
Onu canından da fazla severdi.

Bütün insanlardan parlak imanı,
Nuru aydınlatır iki cihanı.

Her kim ol hazrete ede muhabbet,
Cennette onunla olacak elbet.

Onu sevmeyenler felah bulamaz,
Cennet kokusunu bile alamaz.

Onu sevmek şarttır mümin herkese,
Nâra düşer, ona buğzeden kimse.