evliyalar ölmez imiş - ilahi-Tr Forum

ruyagunlugu · 18-08-2007, 22:24

Evliyalar ölmez imiş...

Evliyalar Ölmez imiş,
Can acısın görmez imiş...

Diye bir söz söylenmiş. Gerçektende evliyalar ölmüyor.İşte Hacı Bayram Veli! Aşağı yukarı beş yüz kırk altı yıl evvel, Ankara'da, bu dünyadan, öteki dünyaya göçmüş... Beş yüz kırk altı yıl bu! Dile kolay... Ankara'da, anasının, babasının mesarını bilmeyen çok insan vardır, Hacı Bayram'ı bilmeyen, bir kere türbesinin önünden geçmeyen, bir defa işi düşüp de kapısına yapışmayan bir Ankara'lı düşünülebilir mi? Daha, türbeler kapatılmadan evveldi... Diye anlatırlar. Solfasol köyünden çok temiz, çok saf bir genç, askere gidiyormuş. Babasından kalma bir kaç altını, anasından kalma birkaç mücevheri varmış. Delikanlının derdi asker dönüşü evlenmek; servetini içine koyduğu küçük sandığını emanet edeceği, güvenip, bırakacağı kimseciği de yok. Düşünüyor, tasınıyor, acaba ne yapsam, diye sızlanıyor... Derken, bir gece rüyasında Hacı Bayram'ı görmez mi? "A! be Salimcik, ne düşünüp duruyorsun getir sandığını, bana bırak!" diyor.
Selim oğlan, ertesi günü, sevine sevine Ankara'ya geliyor,doğru türbedarın önüne dikiliyor, hal, keyfiyet böyle, böyle... diye meseleyi anlatıyor. Türbedar da uyanıklardanmış, gece o da haberini almışmış. Getiriyorlar sandığı, Hazretin başucuna bırakıyorlar. Sandık deyince, öyle koca bir şey sanılmasın, ancak bir çanta kadar.
Delikanlı askere gidiyor; gidiyor ama dönmek bilmiyor. Yemen ellerinde Uveys El-Karani gibi... Gez babam gez. Tam sekiz yıl!.
Bu sekiz yıl içinde ahval değişmiş, türbedar ölmüştür. Yeni gelen, Bayram Velî'nin başucundaki bu acayip sandığın hikmetini bir türlü anlayamamış. Kaldırıp, bir kenara koymak istiyor, ne mümkün? Yerinden kımıldatmanın ihtimali yok. Bu işe pek şaşıran türbedar, yanına bir yardımcı çağırıyor. Bir derken, üç oluyor... Nafile, sandık ne açılıyor, ne kımıldıyor. Sonunda:"Buişin içinde bir hikmet var" diyorlar!
Gel zaman, git zaman bizim Solfasol'lu, askerden kurtulup dönüyor. Ama artık o taze delikanlı değildir. Gene saftır, gene tertemizdir. Doğruca Hacı Bayram türbesine varıyor, bakıyor ki, türbedar değişmiş. Ama hiç umursamıyor, Ben malımı türbedara değil, doğrudan ona, Bayram Veli'ye emanet etmiştim" diyor ve sandığı almak üzere huzura varıyor. Üç ihlâs, bir fatiha okuduktan sonra "Hazretim!" diyor, "Ver bakalım emanetimi! Hani, ben askere giderken getir, saklayayım demiştin ya!"
Türbedar ve sandığı yerinden oynatamayan üç arkadaşı, merakla, konuşan adama bakıyorlar. O bir şeyin farkında değil sandığı kucakladığı gibi yola revan oluyor...
Ankara'lılar bu hikayeyi, emanete sadakatin tatlı bir örneği diye fırsat düştükçe anlatırlar...

mersinli · 24-08-2007, 20:17

ne emanete hıyanet var...nede ınsan ısterse ınsan saflıgında ınsan temızlıgınde degısme..ben cok beyendım bu hıkayeyı..sankı daha once duymusum gıbı ama okuyunca daha ıyı aklımda aldı..

[razi] paylasımın guzeldı

26-08-2007, 19:04

ALLAH razi olsun ne güzel bir hikaye aslinda hikaye deyil .Hakiki yasanmis bir olaydir iste bunun gibi örnekler ne kadar coktur biz kalplerimizi böyle bir mürside hakiki bir mürsidi kamile baglansak biz hakiki mürid olabilirsek iste ozaman hic bir emanetimize birsey olmaz basimiza bir müsibet gelirsede mutlaka kurtaricimiz olur .Bunu ben de izine giderken sirbistanda yasadim.Oglumun pasaportunun zamani gecmisti sirp polisi iceri almak istemedi oturum izni oldugundan bir sey demedi.Sadece iceriye almasi icin vize verdi birde 70euro para istediler.Sizi iceri alirim bulgar gümrügü almaz bu vizeyi sadece buraya girmeniz icin veriyorum simdi burdan belgrad icine gidin ordan türk konsolosluguna gidin ordan oturum alacaksiniz günlerden cumartesi saat 3-4 arasi iyide biz biryer bilmeyiz kimseyi tanimayiz.Orda dua ettim himmet istedim.Sonra belgrad önümüzde cok karsik biryer imkansiz bulmamazdik.Esime dedim telefon et bu is halledecegiz bana diyorki cumartesi imkansiz zararimiz olmaz dedim bir ara inanmiyacksiniz telefon etti.Türk konsolsluguna bagladir.Konsolos memuru bizzat adres verip oldugumuz verdenn bizi aldi 1 yil oturum verdi sonrda sadece 28 euro para aldi yani esim olaya sasirdi ben güldüm malesef anlayamadi.Inanmak gerek ne sekilde inanirsan o sekilde yasarsin.

18-08-2007, 22:24	#1
ruyagunlugu Er Katılım Tarihi: Aug 2007 Mesajlar: 20	evliyalar ölmez imiş Evliyalar ölmez imiş... Evliyalar Ölmez imiş, Can acısın görmez imiş... Diye bir söz söylenmiş. Gerçektende evliyalar ölmüyor.İşte Hacı Bayram Veli! Aşağı yukarı beş yüz kırk altı yıl evvel, Ankara'da, bu dünyadan, öteki dünyaya göçmüş... Beş yüz kırk altı yıl bu! Dile kolay... Ankara'da, anasının, babasının mesarını bilmeyen çok insan vardır, Hacı Bayram'ı bilmeyen, bir kere türbesinin önünden geçmeyen, bir defa işi düşüp de kapısına yapışmayan bir Ankara'lı düşünülebilir mi? Daha, türbeler kapatılmadan evveldi... Diye anlatırlar. Solfasol köyünden çok temiz, çok saf bir genç, askere gidiyormuş. Babasından kalma bir kaç altını, anasından kalma birkaç mücevheri varmış. Delikanlının derdi asker dönüşü evlenmek; servetini içine koyduğu küçük sandığını emanet edeceği, güvenip, bırakacağı kimseciği de yok. Düşünüyor, tasınıyor, acaba ne yapsam, diye sızlanıyor... Derken, bir gece rüyasında Hacı Bayram'ı görmez mi? "A! be Salimcik, ne düşünüp duruyorsun getir sandığını, bana bırak!" diyor. Selim oğlan, ertesi günü, sevine sevine Ankara'ya geliyor,doğru türbedarın önüne dikiliyor, hal, keyfiyet böyle, böyle... diye meseleyi anlatıyor. Türbedar da uyanıklardanmış, gece o da haberini almışmış. Getiriyorlar sandığı, Hazretin başucuna bırakıyorlar. Sandık deyince, öyle koca bir şey sanılmasın, ancak bir çanta kadar. Delikanlı askere gidiyor; gidiyor ama dönmek bilmiyor. Yemen ellerinde Uveys El-Karani gibi... Gez babam gez. Tam sekiz yıl!. Bu sekiz yıl içinde ahval değişmiş, türbedar ölmüştür. Yeni gelen, Bayram Velî'nin başucundaki bu acayip sandığın hikmetini bir türlü anlayamamış. Kaldırıp, bir kenara koymak istiyor, ne mümkün? Yerinden kımıldatmanın ihtimali yok. Bu işe pek şaşıran türbedar, yanına bir yardımcı çağırıyor. Bir derken, üç oluyor... Nafile, sandık ne açılıyor, ne kımıldıyor. Sonunda:"Buişin içinde bir hikmet var" diyorlar! Gel zaman, git zaman bizim Solfasol'lu, askerden kurtulup dönüyor. Ama artık o taze delikanlı değildir. Gene saftır, gene tertemizdir. Doğruca Hacı Bayram türbesine varıyor, bakıyor ki, türbedar değişmiş. Ama hiç umursamıyor, Ben malımı türbedara değil, doğrudan ona, Bayram Veli'ye emanet etmiştim" diyor ve sandığı almak üzere huzura varıyor. Üç ihlâs, bir fatiha okuduktan sonra "Hazretim!" diyor, "Ver bakalım emanetimi! Hani, ben askere giderken getir, saklayayım demiştin ya!" Türbedar ve sandığı yerinden oynatamayan üç arkadaşı, merakla, konuşan adama bakıyorlar. O bir şeyin farkında değil sandığı kucakladığı gibi yola revan oluyor... Ankara'lılar bu hikayeyi, emanete sadakatin tatlı bir örneği diye fırsat düştükçe anlatırlar...

24-08-2007, 20:17	#2
mersinli Yarbay Katılım Tarihi: Aug 2007 Yaş: 90 Mesajlar: 2,216	Ynt: evliyalar ölmez imiş ne emanete hıyanet var...nede ınsan ısterse ınsan saflıgında ınsan temızlıgınde degısme..ben cok beyendım bu hıkayeyı..sankı daha once duymusum gıbı ama okuyunca daha ıyı aklımda aldı.. [razi] paylasımın guzeldı

26-08-2007, 19:04	#3
elifrize Üye Değil Mesajlar: n/a	Ynt: evliyalar ölmez imiş ALLAH razi olsun ne güzel bir hikaye aslinda hikaye deyil .Hakiki yasanmis bir olaydir iste bunun gibi örnekler ne kadar coktur biz kalplerimizi böyle bir mürside hakiki bir mürsidi kamile baglansak biz hakiki mürid olabilirsek iste ozaman hic bir emanetimize birsey olmaz basimiza bir müsibet gelirsede mutlaka kurtaricimiz olur .Bunu ben de izine giderken sirbistanda yasadim.Oglumun pasaportunun zamani gecmisti sirp polisi iceri almak istemedi oturum izni oldugundan bir sey demedi.Sadece iceriye almasi icin vize verdi birde 70euro para istediler.Sizi iceri alirim bulgar gümrügü almaz bu vizeyi sadece buraya girmeniz icin veriyorum simdi burdan belgrad icine gidin ordan türk konsolosluguna gidin ordan oturum alacaksiniz günlerden cumartesi saat 3-4 arasi iyide biz biryer bilmeyiz kimseyi tanimayiz.Orda dua ettim himmet istedim.Sonra belgrad önümüzde cok karsik biryer imkansiz bulmamazdik.Esime dedim telefon et bu is halledecegiz bana diyorki cumartesi imkansiz zararimiz olmaz dedim bir ara inanmiyacksiniz telefon etti.Türk konsolsluguna bagladir.Konsolos memuru bizzat adres verip oldugumuz verdenn bizi aldi 1 yil oturum verdi sonrda sadece 28 euro para aldi yani esim olaya sasirdi ben güldüm malesef anlayamadi.Inanmak gerek ne sekilde inanirsan o sekilde yasarsin.

Konu Araçları
Yazıcı Çıktısını Göster Sayfayı Eposta ile Yolla