Yedi Kapı,Yedi Hal... - ilahi-Tr Forum

**TuaNaA** · 23-09-2007, 18:13

Sosyal, kültürel ve teknolojik gelişmelerle insanın hayata bakışını daha anlamlı kılabilme ve böylece mutlu insan modelini etkin bir biçimde hayata geçirebilme çabaları Modernizm’in insanlığa vaat ettikleri arasındaydı.

Vaat edilen gerçekleşmedi.

Özgürleştiğini düşündükçe kendine yabancılaşan insan, hayatı ve varlığı anlamsız görmeye başladı. Şimdilerde derinden hissedilen bu yokluk yani “anomi”, mutsuz insanların “anlamsızlık hastalığı” olarak Modernizm’in insanlığa kazandırdıkları arasında.

Bireysel gelişimi sekteye uğratan anlamsızlık salgınına psikiyatri onarıcı bir çözüm bulamadığı gibi böyle bir sürecin yaşanmamasıyla ilgili herhangi bir öneri de sunamadı. Zira modern psikoloji “ben-merkezci” yapısıyla, kainatı dışsal bir nesne olarak algılıyor, insanı evrenin dışına itiyordu. Oysa insan bir mikro evrendi. Bu hakikatin farkına varabilmek içinse perdeleri birer birer kaldırmak gerekiyordu. İşte tam bu noktada tasavvuf “insanla alem arasındaki yabancılaşmanın düğümünü çözmek, onu mutsuz kılan sebepleri ortaya çıkarmak, insanın kendini dinlemesini sağlayarak ruhundaki hakikati bulmasına yardımcı olmak ve böylece çağın hastalığını yenebilmek” maksadıyla onu bir yolculuğa davet etti.

Bu yolculuk insanın kendine, kaybettiklerine ve içinde taşıdığı hakikate varan, uzun ve bu sebeple de sabır gerektiren bir yolculuk.

Bu yolculuğa karar veren ve yola çıkan yolcunun iki önemli ödevi var. Bunlardan biri şimdiki durumunun farkına varmak, erimek, yok olmak (fena), bir diğeri ise yeniden doğmak (beka).

Sevilenle kurulan bir kurbiyet anı fenadan bekaya erme makamıdır. Ona şah damarından daha yakın olan, ilahi sevgiyi bulmak için insana, kendi içine bakmasını söylemiştir.

“Kendini bilen, Rabbini bilir” değil midir?

Bütün örtüleri tek tek kaldıran kutlu yolcu, murakabe ve muhasebe ile nefsini yoklarken yol boyunca bin bir türlü meşakkatle karşılaşır. Yılmadan devam eden yolculuk, yolcuyu o çok arzuladığı hedefe ulaştırır: HİÇ’liğe.

Çokluktan yokluğa, yokluktan varlığa ulaşmak için insanın nefis terbiyesine ihtiyacı vardır. Nefis terbiyesi ise bu yolculuğun genel adı. Yolcunun yol boyu hissettiği duygulara ve karşılaştığı ruhi durumlara “hal”, yolun duraklarının her birine de “makam” dersek; yolcu; yedi ayrı halden yedi ayrı makamdan, yedi ayrı kapıdan geçer.

Nefsini kul imbiğinden süzer.

Tövbe kapısında gerçekle yüzleşir. Taşıdığı nefs-i emmaredir. Kendini görür, pişman olur.

Vera makamında havf ve reca arasında döner durur. Nefs-i levvamede kınar kendini. Kor olur.

Cüneyd-i Bağdadi’nin “Elin dünya malından, kalbin tamahkarlıktan azad olması” şeklinde tanımladığı zühd makamı, nefs-i mülhimenin elinde, dünyayı özlemekten ve arzulamaktan vazgeçiştir. Ölmektir.

Dördüncü makam, Fakr makamıdır ki yolcu “Ol”makla, “sahip olmak” arasında tercihini yapmış mutmain bir nefs taşır. Sukunettedir.

Yolcu ilerler, İblis engeller. Yolcuya sabretmek, nefse razı olmak düşer. Gönül rızadadır.

Tevekkül makamında şartsız ve mutlak bir güven vardır Rabbe. Hudutsuz bir merhametten beslendiğimizi duyumsamaktır. Şükretmektir.

Yedinci kapının ardında sessizlik. “Kahrın da hoş lütfun da” dedirten makam. Yolcu, insan-ı kamildir artık.

Yol biri için biterken, diğeri için başlar her defasında. Bitirmek nasibinde olmayıversin birinin, hayatın içinde dönüp durur pervasızca.

Ya sen,

Ya ben,

Ya biz.

Biz çıktık mı ki bu yolcuğa ?

TaLia · 11-01-2008, 18:44

Yılmadan devam eden yolculuk, yolcuyu o çok arzuladığı hedefe ulaştırır: HİÇ’liğe.
****************

hiçlikteki varlığı bulabilsek yolculuk mutlu sonla noktalanacak ama...

13-01-2008, 19:42

Allah bizleri nefsimin terbiye edenlerden eylesin.En azindan tövbe edip pismanlik duyan onun sifatini mutmain sifatina cikarmaya ugrasan nefislerden eylesin.Allah razi olsun cok güzel konu acmissin bu yola giripte nefisini terbiye eden kullardan olmayi nasip etsin Rabbim bizlere.

(( BeYDaNuR )) · 14-01-2008, 02:22

Alıntı:

Orijinal Mesaj Sahibi elifrize

Allah bizleri nefsimin terbiye edenlerden eylesin.En azindan tövbe edip pismanlik duyan onun sifatini mutmain sifatina cikarmaya ugrasan nefislerden eylesin.Allah razi olsun cok güzel konu acmissin bu yola giripte nefisini terbiye eden kullardan olmayi nasip etsin Rabbim bizlere.

Amin inşallah ablacim! can-û gönülden "amin" duana
Tuana'cim eline saglik,Allah razi olsun... çok güzel bir paylaşim,zira çok ama çok ihtiyacimiz olan şeyler bu 7 kapidan girebilmek!Anahtarlarina öncelikle ulaşmayi ve o kapilari açabilmeyi,ardindan bu yedi kapidan girebilmeyi nasip etsin Allah c.c. Hâl de inşallah kapinin ardindaki ışıktir! Rabbimiz nasip etsin o ısıga-nura kavuşmayi bizlere

gullerinefendisi · 18-01-2008, 19:58

Nefis. Nefis öyle birşeydirki ona hakim olan en güzel mutluluğa ermiş demektir.Çünkü nefsine hakim olamayanlar hüsrana uğrayanlardır. İnşallah Allah nefsine hakim olan ve tevbesini gereğince yerine getiren kullarından eylesin. Allah hepimizin yardımcısı olsun.

23-09-2007, 18:13	#1
TuaNaA Forum Yöneticisi Katılım Tarihi: May 2007 Yaş: 26 Mesajlar: 8,469	Yedi Kapı,Yedi Hal... Sosyal, kültürel ve teknolojik gelişmelerle insanın hayata bakışını daha anlamlı kılabilme ve böylece mutlu insan modelini etkin bir biçimde hayata geçirebilme çabaları Modernizm’in insanlığa vaat ettikleri arasındaydı. Vaat edilen gerçekleşmedi. Özgürleştiğini düşündükçe kendine yabancılaşan insan, hayatı ve varlığı anlamsız görmeye başladı. Şimdilerde derinden hissedilen bu yokluk yani “anomi”, mutsuz insanların “anlamsızlık hastalığı” olarak Modernizm’in insanlığa kazandırdıkları arasında. Bireysel gelişimi sekteye uğratan anlamsızlık salgınına psikiyatri onarıcı bir çözüm bulamadığı gibi böyle bir sürecin yaşanmamasıyla ilgili herhangi bir öneri de sunamadı. Zira modern psikoloji “ben-merkezci” yapısıyla, kainatı dışsal bir nesne olarak algılıyor, insanı evrenin dışına itiyordu. Oysa insan bir mikro evrendi. Bu hakikatin farkına varabilmek içinse perdeleri birer birer kaldırmak gerekiyordu. İşte tam bu noktada tasavvuf “insanla alem arasındaki yabancılaşmanın düğümünü çözmek, onu mutsuz kılan sebepleri ortaya çıkarmak, insanın kendini dinlemesini sağlayarak ruhundaki hakikati bulmasına yardımcı olmak ve böylece çağın hastalığını yenebilmek” maksadıyla onu bir yolculuğa davet etti. Bu yolculuk insanın kendine, kaybettiklerine ve içinde taşıdığı hakikate varan, uzun ve bu sebeple de sabır gerektiren bir yolculuk. Bu yolculuğa karar veren ve yola çıkan yolcunun iki önemli ödevi var. Bunlardan biri şimdiki durumunun farkına varmak, erimek, yok olmak (fena), bir diğeri ise yeniden doğmak (beka). Sevilenle kurulan bir kurbiyet anı fenadan bekaya erme makamıdır. Ona şah damarından daha yakın olan, ilahi sevgiyi bulmak için insana, kendi içine bakmasını söylemiştir. “Kendini bilen, Rabbini bilir” değil midir? Bütün örtüleri tek tek kaldıran kutlu yolcu, murakabe ve muhasebe ile nefsini yoklarken yol boyunca bin bir türlü meşakkatle karşılaşır. Yılmadan devam eden yolculuk, yolcuyu o çok arzuladığı hedefe ulaştırır: HİÇ’liğe. Çokluktan yokluğa, yokluktan varlığa ulaşmak için insanın nefis terbiyesine ihtiyacı vardır. Nefis terbiyesi ise bu yolculuğun genel adı. Yolcunun yol boyu hissettiği duygulara ve karşılaştığı ruhi durumlara “hal”, yolun duraklarının her birine de “makam” dersek; yolcu; yedi ayrı halden yedi ayrı makamdan, yedi ayrı kapıdan geçer. Nefsini kul imbiğinden süzer. Tövbe kapısında gerçekle yüzleşir. Taşıdığı nefs-i emmaredir. Kendini görür, pişman olur. Vera makamında havf ve reca arasında döner durur. Nefs-i levvamede kınar kendini. Kor olur. Cüneyd-i Bağdadi’nin “Elin dünya malından, kalbin tamahkarlıktan azad olması” şeklinde tanımladığı zühd makamı, nefs-i mülhimenin elinde, dünyayı özlemekten ve arzulamaktan vazgeçiştir. Ölmektir. Dördüncü makam, Fakr makamıdır ki yolcu “Ol”makla, “sahip olmak” arasında tercihini yapmış mutmain bir nefs taşır. Sukunettedir. Yolcu ilerler, İblis engeller. Yolcuya sabretmek, nefse razı olmak düşer. Gönül rızadadır. Tevekkül makamında şartsız ve mutlak bir güven vardır Rabbe. Hudutsuz bir merhametten beslendiğimizi duyumsamaktır. Şükretmektir. Yedinci kapının ardında sessizlik. “Kahrın da hoş lütfun da” dedirten makam. Yolcu, insan-ı kamildir artık. Yol biri için biterken, diğeri için başlar her defasında. Bitirmek nasibinde olmayıversin birinin, hayatın içinde dönüp durur pervasızca. Ya sen, Ya ben, Ya biz. Biz çıktık mı ki bu yolcuğa ?

11-01-2008, 18:44	#2
TaLia Albay Katılım Tarihi: Jan 2007 Mesajlar: 5,158	Yılmadan devam eden yolculuk, yolcuyu o çok arzuladığı hedefe ulaştırır: HİÇ’liğe. **************** hiçlikteki varlığı bulabilsek yolculuk mutlu sonla noktalanacak ama...

13-01-2008, 19:42	#3
elifrize Üye Değil Mesajlar: n/a	Allah bizleri nefsimin terbiye edenlerden eylesin.En azindan tövbe edip pismanlik duyan onun sifatini mutmain sifatina cikarmaya ugrasan nefislerden eylesin.Allah razi olsun cok güzel konu acmissin bu yola giripte nefisini terbiye eden kullardan olmayi nasip etsin Rabbim bizlere.

18-01-2008, 19:58	#5
gullerinefendisi Onbaşı Katılım Tarihi: Dec 2007 Mesajlar: 30	Nefis. Nefis öyle birşeydirki ona hakim olan en güzel mutluluğa ermiş demektir.Çünkü nefsine hakim olamayanlar hüsrana uğrayanlardır. İnşallah Allah nefsine hakim olan ve tevbesini gereğince yerine getiren kullarından eylesin. Allah hepimizin yardımcısı olsun.

Konu Araçları
Yazıcı Çıktısını Göster Sayfayı Eposta ile Yolla